Day hike from Tokyo: Tokyo’s only top-100 waterfall

[Visited on July 24th, 2022]

For some reason, Japan likes to have every single matter organized, meticulously arranged in boxes and lists. For example, there are the 3 views of Japan (Miyajima, Matsushima and Amanohashidate), the 100 mountains of Japan, or the 100 soundscapes of Japan. You can find a ranking list for almost everything. In the list of the 100 waterfalls of Japan however, Tokyo holds only one entry. You may wonder, how is it even possible that Tokyo has a waterfall at all. Well, Tokyo prefecture includes both Tokyo-to (the metropolis) and some small towns and villages in the undeveloped and mountainous western region. The west is where all of Tokyo’s natural beauty exists, and where city boys flock to get a detox break.

View from Kamikawanori bus stop towards the pine forest
The mountain path during summer

This time, we are going to explore Hinohara village (檜原村), yes, an actual village in Tokyo. In order to get there, you first have to reach Musashi Itsukaichi station (武蔵五日市駅) and then ride bus number 10 until Kamikawanori (上川乗) bus stop. Sit comfortably, because the bus ride is going to take a while. Eventually, you will arrive in the middle of nowhere, to a place covered with a thick forest of pines. There are numerous camp grounds at this location, but if you want to work out a bit, go slightly left and find the entrance to the path towards mountain Sengenrei (浅間嶺). The path starts with a steep slope, and soon you find yourself inside the lush forest. It’s pretty humid and damp during the summer, the shade of the trees does not help much with the temperature. There was almost no one climbing in July. After reaching the top and meeting a handful of people who were having lunch at the benches, I found out that Mt. Sengenrei is recommended for the autumn and winter season, because of its low altitude.

The observatory at Sengenrei. It is part of the Chichibu-Tama-Kai national park.
View from Sengenrei to the Chichibu mountains. On the right in the back is Mt Otake. On the left Mt. Gozen.

There are actually two peaks next to each other. First, the observatory, with a 360° view to the mountains of the Chichibu-Tamakai national park. The peak of Mt. Otake is visible clearly at the background. On the opposite side, hidden among the trees, there is a tiny path to the actual Sengenrei peak. Apart from a tiny Fuji Sengen shrine and a small wooden sign on a tree, there is no view or anything else of interest there. The shrine looked brand new and the materials of the old shrine were left just next to it, exposed to the nature. This reminds me of the tradition of shrines in Ise, where every 30 years the dismantle the shrines and re-built them just next to the original location. A marker structure is left to mark the previous/future location. In this case however, it looks that the materials are left out of necessity and not as a ritual for future re-building.

The new shrine for Fuji Sengen
The materials of the old shrine
A commemorative sign of the altitude
A small shrine with 1 yen offerings

From Sengenrei, you can follow the signs towards Tokisaka pass (時坂峠). Along the path, there is amateur equipment for water sourcing. I’ve heard that many houses in the outskirts of Tokyo and Yokohama are still not connected to the water network, instead sourcing water from streams and springs. After passing an abandoned (?) tea house and restaurant, you will eventually end up at a road with a few houses scattered around. It seems this area is quite popular for bicycle and motorcycle rides. From here, you can easily find the way to the Hossawa waterfall.

One of the abandoned tea houses at Tokisaka pass.
Two well-kept jizo statues with offerings in front of the chaya
A definitely-not-professional water sourcing system

Actually, the Hossawa waterfall is only one of the 50 waterfalls and the ‘eight waterfall views’ in the area. Hinohara village is located in a valley surrounded by mountains and Sengenrei ridge in the middle splits it in two. Naturally, a lot of mountain streams flow from higher altitudes to branches of Akigawa river, forming waterfalls as they do so. While Hossawa fall is the most popular, Aya, Meoto, Hanamizu and Kichijoji falls are easily accessible on foot. The local tourist association recommends a two-day stay in order to visit as many waterfalls as possible.

People enjoying the cool water during a hot summer day
The bottom of Hossawa waterfall

If you end up staying in Hinohara village, you should try the local potatoes. The villagers are so proud of their potatoes, that even the post box is shaped like one, the mascot Hinojaga-kun. The clean water streams provide optimal conditions for excellent tofu. Alternatively, you can collect some gacha gifts to support the local forestry association, or enjoy some shaved ice with syrup made from local ume plums. Surprisingly, the area is home to a few cozy coffee shops and restaurants. I recommend Gallery Cafe Yamabico (right next to Hossawa fall), Harenoya (an old house converted into a café) and Kanakana (a camper van converted into a restaurant).

A JP post box with Hinojaga-kun, the mascot
Gacha in support of the forestry association
Shaved ice with ume plum syrup
A sign towards Edo (Tokyo) and Kofu (Yamanashi)

By bike or on foot, Hinohara village should be on your list for a quick break from Tokyo. Have you been there already? Are you planning to go? Tell me what you think in the comments. You can check out today’s route at Alltrails. Stay tuned for the next post, there are a lot of hidden paths that I’m dying to tell you about!

The route from Kamikawanori bus station, to Sengenrei and to Hossawa fall

Read more:

Day hike from Tokyo: Mt. Otake

I always come across the sign that leads to Mt Otake, but I’m usually short on time with the sunset looming. This time, I decided to hike my way from Mitake (御岳山) to Otake (大岳山).

Keep reading

Οι μελωδοί του Καβασάκι

Το Καβασάκι ξεπετάχτηκε ως σταθμός, κατά τη διαδρομή από το Κιότο στο Έντο (το παλιό όνομα του Τόκιο). Κάπως έτσι, μαζεύτηκαν στην περιοχή εκατοντάδες έμποροι και τεχνίτες. Το μεγαλύτερο παζάρι γινόταν μπροστά από τον βουδιστικό ναό Καβασάκι Ντάισι, που υπάρχει από τον 12ο αιώνα. Πλέον, το Καβασάκι είναι πόλη με τα όλα του, αν και στριμωγμένο ανάμεσα στο Τόκιο και τη Γιοκοχάμα. Τα μαγαζάκια έχουν γίνει καταστήματα με σουβενίρ, από γλυκά μότσι και κράκερ σένμπεϊ, μέχρι ξυλάκια φαγητού και κούκλες Νταρούμα για ευχές. Κάθε καλοκαίρι όμως, η γειτονιά γεμίζει με τον γλυκό ήχο από μελωδούς, που τραγουδούν καθώς κουνιούνται από το καλοκαιρινό αεράκι.

Ο εμπορικός δρόμος του Καβασάκι Ντάισι
Είναι γεμάτος με σουβενίρ, γλυκά και παραδοσιακά προϊόντα
Ένα μαγαζί με μότσι, στολισμένο με φουρίν

Κάθε καλοκαίρι, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, λαμβάνει χώρα το φεστιβάλ μελωδών του Καβασάκι (εδώ η σελίδα στο Instagram). Οι κατασκευές αυτές λέγονται φουρίν (風鈴), δηλαδή γκλιν γκλον του ανέμου. Σε 40 καταστήματα της περιοχής είναι κρεμασμένοι και πωλούνται μελωδοί από 45 νομούς της χώρας. Τα φουρίν του Καβασάκι ξεχωρίζουν, γιατί έχουν την ξινισμένη φάτσα μιας κούκλας Νταρούμα επάνω. Κανονικά, οι νταρούμα έρχονται με μάτια εντελώς λευκά, ώστε να κάνεις μια ευχή και να ζωγραφίσεις το ένα μάτι. Όταν η ευχή εκπληρωθεί, ζωγραφίζεις και το δεύτερο. Τα φουρίν βέβαια έχουν δύο μάτια και καμία μαγική δύναμη εκπλήρωσης ευχών.

Φουρίν με σχέδιο Νταρούμα
Ακόμα και ο ναός είναι στολισμένος

Μέσα στο ναό έχει και μια έκθεση με τα διαφορετικά σχέδια μελωδών και την ιστορία των μοτίβων. Τα περισσότερα είναι γυάλινα με ζωγραφιές και φυσητό γυαλί. Κάποια όμως είναι σαν ανοιξιάτικα στεφάνια, άλλα σαν πορσελάνινα κουκλάκια, ακόμα και μπονζάι θα βρει κανείς.

Το πιο όμορφο γεγονός όμως, είναι ο χορός των συλλόγων της περιοχής. Κυρίως γιαγιάδες, αλλά και άντρες και γυναίκες κάθε ηλικίας, φορούν πολύχρωμα γιουκατά και χορεύουν.

Εθελοντές με μπλε ρομπάκια ετοιμάζονται για το χορό
Γιαγιάδες χορεύουν με τα γιουκατά τους

Ένα από τα προπ του χορού είναι διαφημιστικές βεντάλιες. Όταν δεν τις κρατούν, τις αποθηκεύουν στο πίσω μέρος της ζώνης των γιουκατά τους.

Οι βεντάλιες είναι σημαντικό προπ
Ακόμα και οι βεντάλιες των επισκεπτών είναι σημαντικές
Όταν δεν τις χρησιμοποιούν, τις αποθηκεύουν στη ζώνη του γιουκατά

Τα τραγούδια είναι δύο, που παίζουν εναλλάξ και αναφέρονται στο ναό Καβασάκι Ντάισι. Οι συμμετέχοντες είναι στοιχισμένοι σε δύο στήλες, χωριστά ανά σύλλογο. Μια κυρία που μάλλον είναι η υπεύθυνη χορογράφος, τρέχει πάνω κάτω για να συγχρονίσει τους χορευτές. Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι πολύ συγχρονισμένοι, αλλά είχαν και δύο χρόνια ακυρώσεων, ξεσυνήθισαν.

Η χορογράφος ήρθε να επιβάλει την τάξη
Η αλήθεια είναι ότι κάποιες φορές έχαναν τον ρυθμό

Ο χορός μοιάζει περισσότερο με τελετουργικό, παρά με καρναβαλιστές. Οι κινήσεις είναι αργές και κομψές, με έμφαση στα χέρια και όμορφους καρπούς.

Τα χέρια πρέπει να φαίνονται μακριά και κομψά
Μια εκολαπτόμενη χορεύτρια

Χορεύουν σιγά σιγά και με χάρη μέχρι να φτάσουν στο ναό, ώστε να συνεχίσουν υπό τον ήχο των τυμπάνων τάικο. Μοιάζει πολύ με τους καλοκαιρινούς χορούς για το Ομπόν.

Οι χορευτές μπαίνουν στο ναό
Και χορεύουν σε κύκλο
Γύρω από τα τύμπανα τάικο

Για το τέλος, αφήνω βίντεο με τα τραγούδια και το χορό. Είναι εύκολο, μπορείτε να το δοκιμάσετε στο σπίτι!

Αν ποτέ βρεθείτε στη γειτονιά του Καβασάκι Ντάισι, να δοκιμάσετε οπωσδήποτε γλυκά μότσι. Στη φωτογραφία είναι η σπεσιαλιτέ για την φετινή Ταναμπάτα, μότσι σε σχήμα λουλουδιών και γλυκά κόκκινα φασόλια.

Αν θέλετε να γράψω για κάποιο συγκεκριμένο θέμα, γράψτε μου στα σχόλια. Τα λέμε την επόμενη εβδομάδα!

Διάβασε κι αυτό:

Στη γειτονιά του Θανάση με τα τέρου τέρου μπόζου

Τις προάλλες πήγα στο Θανάση!

Όπου Θανάσης, το Τάνασι, μια γειτονιά στο δυτικό Τόκιο. Το Τάνασι δεν έχει και πολλά πράγματα να δεις, το όνομά του σημαίνει χωρίς χωράφια (Θανασάκη ποια θα σε πάρει χωρίς προίκα;). Παλιά ήταν μόνο του ολόκληρη πόλη, πλέον ενώθηκε με τη διπλανή πόλη και αποτελούν την πόλη Νίσι-Τόκιο. Το μόνο(;) αξιοθέατο είναι ο τοπικός σιντοϊστικός ναός, ο οποίος είναι προστατευόμενη πολιτιστική κληρονομιά για τα ξυλόγλυπτά του.

Ο σταθμό Τάνασι
Κούκλες τέρου τέρου μπόζου

Τις τελευταίες μέρες έβρεχε χωρίς σταματημό, παρόλο που η φετινή εποχή των βροχών έχει τελειώσει. Επειδή μου την έδωσε η πολλή βροχή, πέρασα μια βόλτα από τον ναό του Τάνασι. Από την Ταναμπάτα και μετά, είχαν στήσει πολλά πολύχρωμα τέρου τέρου μπόζου (てるてる坊主) για να ξορκίσουν την υγρασία. Τα τέρου τέρου μπόζου είναι υφασμάτινα φαντασματάκια που κρεμούσαν οι αγρότες της εποχής Έντο και τα παιδιά σήμερα, με σκοπό έχουν να προσελκύσουν ηλιόλουστες μέρες. Το τέρου βγαίνει από τη λέξη φωτεινός, όπως και το κοτόπουλο τεριγιάκι. Το μπόζου σημαίνει μοναχός, απ’ αυτούς με τα ξυρισμένα κεφάλια, εξ’ού και το λείο κεφάλι της κούκλας. Αν έχει πέσει ξηρασία και θες να προσευχηθείς για βροχή, απλά κρεμάς τα τέρου τέρου μπόζου με το κεφάλι προς τα κάτω.

Με αφορμή την εποχή των βροχών, στο ναό έστησαν μια κατασκευή στολισμένη με εκατοντάδες τέρου τέρου μπόζου. Οι επισκέπτες μπορούν να γράψουν δικιές τους ευχές για καλοκαιρία και να τις κρεμάσουν, μαζί με τα υπόλοιπα. Επειδή η όλη ιστορία είναι αρκετά ινσταγκράμαμπλ, πολλοί είχαν φέρει τα σκυλιά τους και τους έκαναν επαγγελματική φωτογράφιση μπροστά στα φιγουρίνια.

Εκτός από τα τέρου τέρου μπόζου, ο ναός είναι δημοφιλής για τα ξυλόγλυπτά του από τον διάσημο γλύπτη Σιμαμούρα Σούνπιο. Ο ίδιος έχει επιμεληθεί τα γλυπτά στον ναό Χικάβα στο Καβάγκοε και τον ναό Ναρίτασαν, ενώ η οικογενειά του είχε αναλάβει τον ξύλινο διάκοσμο της Ασάκουσα. Τα περισσότερα γλυπτά παραμένουν κρυφά από το κοινό και μπορείς να τα δεις σε συγκεκριμένες γιορτές.

Ένα ξυλόγλυπτο δράκου και τα πορτρέτα των ιερέων του ναού
Ένα μικρό ιερό αφιερωμένο στην θεά Μπενζάιτεν

Μήπως υποψιαστήκατε τους θεούς του ναού; Είναι πέντε δράκοι, ένας για κάθε κατεύθυνση και ένας για το κέντρο. Σε αντίθεση με τους δράκους στους θρύλους της Δύσης, οι ασιατικοί δράκοι είναι αγαθοί θεοί, με σώμα που μοιάζει περισσότερο με σαύρα και χωρίς φτερά. Ο κάθε δράκος έχει διαφορετικές δυνάμεις και χρώματα. Ο μαύρος δράκος του βορρά χαρίζει υγεία και προστατεύει το σπίτι. Ο λευκός δράκος της δύσης φροντίζει για την εύρεση συντρόφου και χρημάτων. Για καλούς βαθμούς και νίκες σε αγώνες θα πρέπει να απευθυνθείς στον κόκκινο δράκο του νότου. Ο πράσινος δράκος της ανατολής χαρίζει επιτυχίες στα επαγγελματικά και τις τέχνες. Τέλος, ο χρυσός δράκος του κέντρου φέρνει γενικά ευτυχία και τύχη. Γύρω γύρω στο χώρο του ναού υπάρχουν αγάλματα του κάθε δράκου, διαφορετικής τεχνοτροπίας το καθένα, οπότε το να τους βρω ήταν λίγο σαν κυνήγι θησαυρού.

Ένας λευκός δράκος επιβλέπει το χώρο εξαγνισμού
Το γήπεδο για την πάλη σούμο

Βρήκα και ένα χώρο με χώμα που τελικά είναι το γήπεδο για τελετουργική πάλη σούμο. Αυτή τη στιγμή βεβαια το χαίρονταν μόνο τα περιστέρια. Φυσικά, δεν μπορούν να λείπουν τα πολεμικά μνημεία, είχε μια επιγραφή και μια οβίδα αφιερωμένα στους πεσόντες των Ιαπωνο-Ρωσικών πολέμων ανάμεσα στους δράκους. Ακόμα, βρήκα μια χρυσή πύλη τόριι που ξεχώριζε ανάμεσα στις υπόλοιπες κόκκινες. Η κίτρινη πύλη οδηγούσε στα αγάλματα των σιτσι-φούκουτζιν, των επτά θεών την τύχης. Βγαίνοντας, με χαιρέτισε το ξύλινο γλυπτό μιας μαμάς σκυλίτσας με τα νεογέννητά της, και δυο ολοζώντανες κότες σε ένα κοτέτσι. Μη ρωτάτε, όσα ξέρετε, τόσα ξέρω.

Μνημείο αφιερωμένο στους πεσόντες των Ιαπωνο-Ρωσικών πολέμων
Φυλαχτά σε σχήμα ψαριού
Μια χρυσή πύλη τόριι
Μια σκυλίτσα και τα μικρά της

Αυτά τα σύντομα για σήμερα. Την επόμενη φορά μάλλον θα σας δείξω την παλιά πόλη δίπλα στο αεροδρόμιο Ναρίτα, αλλά άν προτιμάτε κάτι διαφορετικό, πείτε μου στα σχόλια!

Διάβασε κι αυτό:

Day hike from Tokyo: The big mountain

[Visited on July 9th, 2022]

There is a specific mountain that I use as a benchmark for my physical ability after a long break from hiking. I climb it so often, that I know every turn and every rock by now. Even its name is blunt: Mt. Ooyama – the big mountain. But don’t let this description fool you, the hike to the top of Mt. Ooyama is more than a simple pleasure.

The bottom shrine (下社) of Mt Ooyama

Mt. Ooyama (大山), with its 1,252 m tall stature, is one of the peaks at the edge of the Tanzawa mountain range. It is one of the most famous mountains in Kanagawa and a popular pilgrimage location since the Edo era. The custom dictated that pilgrims should carry a wooden sword to the top of the mountain, to devote it to the gods. The beauty of the mountain and the surrounding valley has been captured by famous ukiyo-e (woodblock) painters. Among them, Katsushika Hokusai (the one with the wave off Kanagawa) and Utagawa Hiroshige (the one with the 100 views of Edo).

A large torii gate at the shopping street outside Isehara station
Views of Ooyama by Utagawa (Ando) Hiroshige
(Valley of Approach at Ooyama in Sagami Province, 1852)
People bathing at a waterfall in Ooyama by Katsushika Hokusai
(Roben Waterfall at Ooyama in Sagami Province, 1827)

But first things first. To reach Mt. Ooyama, you need to get off at Isehara station and take a bus to the shopping street and the rope way. While on the bus, you are going to notice an abundance of rivers and streams. It is not by chance that Ooyama has the most famous tofu in Kanto. Clear running water is an essential ingredient to tasty tofu. Every year in March, a tofu festival is held in the area, which includes Shinto rituals and folk performances. In the past, the shops and inns were kept by monks. They would make wooden spintops (独楽, koma) and distribute them as lucky charms to the pilgrims who stayed at the inns. A spinning top is auspicious because it symbolizes money moving around, and to be frank, who doesn’t want a bit more money.

Don’t forget to count the tops along the pavement to solve the quiz at the beginning of the path
The rope way to the bottom shrine of Mt. Ooyama

Here is where you need to make an important decision. Although I mentioned a rope-way, I highly recommend climbing the steps up to Ooyama shrine. If you have trust in your knees, that is. At this mountain as well, there are two ways to climb up: either by the otoko-zaka (男坂, man slope) or the onna-zaka (女坂, woman-slope). Technically, otoko-zaka is harsher, steeper, but faster. Onna-zaka is supposed to be smoother and easier (for fragile ladies, I guess?). I can tell you that while this is mostly true, there is not such a big difference in difficulty between the two. Both have tall stone steps that go straight up and are covered by lush greenery. However, onna-zaka is lit up at sunset, therefore is safer for the way back.

The steps at otoko-zaka (they do not end, I warn you)
After a while, tree roots take the place of stone steps
More stairs

After a lot of steps and a few plateaus, you will reach the top station of the rope way. You are going to be all sweaty and sticky from the humidity, trust me. Three shops are there to quell your thirst and hunger, one of which even serves delicacies from the German cuisine and cold beers. Stop and catch a breath, because the path hasn’t even started yet. Immediately above the shops is the shrine of Mt. Ooyama. Actually, the shrine is split in two. The main shrine is at the top of the mountain, so this one at 696 m is the bottom shrine (下社, shimosha). From here, you can enjoy a clear view of the sea, including Enoshima and the Izu islands. Three gods are enshrined in Ooyama shrine: Ikazuchi, the god of thunder, Ama, the god of fishermen, and Toriiwakusubune, the god of ships. Before Meiji Restoration and the separation of religions, shinto faith was merged with Buddhism. Therefore, Ooyama temple, which is located a bit lower on the mountain, was also part of this religious complex.

Beware of bears …
… and deer
Shaved ice with syrup (kakigori) to cool you down

Did you notice the clouds and the drizzle? The alternative name of the mountain is Mt. Afuri (阿夫利山 or 雨降り山), a homonym to the phrase ‘rainy mountain’. If you were in dire need of a rainfall, that’s where you had to pray at. Another nickname is Mt. Kunimi (国見山), the one who ‘observes the nation’. The stature of Mt. Ooyama used to stand out when viewed from Edo (Tokyo) and was in line with Mt. Fuji. So, it appeared as a caretaker of the realm.

The staircase from the rope way station to Afuri shrine
Afuri shrine on a sunny day

There are a few cool things at the shrine, like statues of the twelve Chinese zodiac signs, a propaganda statue of school students and a brand new luxury café with maccha tiramisu and an awesome night view to the Sagami bay.

On the left side of the shrine building, you will find the entrance for the path to the mountain top. From here, it takes approximately 2 hours to reach the top. Expect fog and low-hanging clouds to come and greet you. You may be slightly rained on, but that’s OK. I don’t mind the humidity at this point, because it is not hot anymore. Temperature drops fast with altitude. The path is more rocky and uneven from here on. You may come across deer, peacefully grazing on grass. They are not scared of people – but they don’t come close either. One time, a deer appeared at the end of the path, amid the fog, under a tiny hole in the clouds from where sunlight could pass through. My Japanese friend thought it looked magnificent, like a messenger from the mountain gods.

The path to the mountain top is rocky and foggy
Sometimes, this is what it looks like outside the path
Stone lanterns covered in moss
The top of Mt Ooyama

At the top, you will find the main shrine, which is usually unmanned. There is also a mountain hut that serves soups and noodles, with a lot of benches. Did you ever wonder how the materials reach the hut? Well, it’s actually a part-time job. There’s a poster with the job description on the wall. Anyone can do it as long as they are capable of carrying 20-30 kg of materials and equipment to the hut, on foot. I’ve met a couple of those guys during my hikes in Kanto. Their thighs are huge, and they huff and puff from the weight, but somehow still manage to move faster than me. One time, I met a guy at the top, who was cosplaying as a neon-green sailor moon. I’m still not sure how they managed to hike on white heels or how they kept a full make-up intact from sweat. It seems I’m the weakest of them all.

Job description for those who want to carry stuff to the mountain hut
The inner shrine at the top of Mt. Ooyama

Now, you can either return the same way as you came, or be smart and take a slightly different route to the Miharashidai (viewpoint). Not only will you freshen up from the change in the landscape, you will also have a greater chance of meeting wild deer. Moreover, you can get a glimpse of Niju falls and the water dragon that protects it.

The benches at Miharashi-dai viewpoint
The rest of the mountain range
Niju falls
A wild deer on the path (and my Japanese friend in the back)

Back to simosha, and in order to make a nice loop, it’s better to take the onna-zaka. This passes through Ooyama temple. What’s the difference between shrine and temple, you ask? Shrine refers to Shinto religion, while temple refers to Buddhism. This temple was important for Tokugawa Iemitsu, one of the shogun. To be honest, in its current state, it’s probably the most untidy temple I’ve come across. Stone statues and repair equipment are scattered around, without any care. Nevertheless, it still looks quite pleasant. Statues of the 7 local seven lucky gods are guarding the path on the way down, so be sure to count them and receive their blessings.

The main hall of Ooyama temple
Buddhist statues with swords guarding the stairs to Ooyama temple

Most probably, by the time that you reach the shopping street at the base station of the rope way, almost all shops will be closed. There are a few restaurants that serve set menus with Japanese cuisine and local tofu. I usually just wash the mud off my boots at the rest area next to the bus stop, and grab a few packs of tofu at the shop just across. Instead of ice packs, they give you a bag of tofu scraps for cooling. Be careful, those are not edible!

A few surviving hydrangeas at the shopping street at the cable car

How did you like Mt. Ooyama? Did the humidity from the pictures reach you? You can check out today’s route at Alltrails. Stay tuned for the next post, there are a lot of hidden paths that I’m dying to tell you about!

Mt Ooyama loop from and to the bus station below the rope way

Read more:

Το Γιοκαρέν και η ναυτική αεροπορία του Ιμπαράκι

Το Ιμπαράκι είναι γνωστό ως ο λιγότερο ελκυστικός νομός από τους 47 νομούς της Ιαπωνίας. Πλέον έχει γίνει meme και ψηφίζεται σταθερά τελευταίο σε δημοτικότητα. Τόσο χάλια είναι η κατάσταση, που θέλουν να ονομάσουν το αεροδρόμιο του ως “Αεροδρόμιο του Τόκιο στο Ιμπαράκι”, για να αποφύγουν τους κακούς συνειρμούς για τον νομό και να μαζέψουν κανέναν ανύποπτο τουρίστα. Τι και αν το Τόκιο είναι δυο νομούς παραπέρα, δε μετράει. Εκτός από την κακή φήμη του, το Ιμπαράκι μπορεί να περηφανεύεται για τη μεγάλη παραγωγή νάττο (μουχλιασμένο τοφού, μπλιαξ) και ότι είναι ο μόνος νομός χωρίς μαϊμούδες. Το μεγαλύτερο αξιοθέατο είναι το βουνό Τσουκούμπα (διάβασε το σχετικό άρθρο) και το διπλανό κέντρο ερευνών της JAXA (η ιαπωνική διαστημική υπηρεσία). Ακόμα, στο Ιμπαράκι βρίσκεται και το πολύ ινσταγκραμικό πάρκο Χιτάτσι με τα γαλάζια λουλούδια νεμόφιλα, αλλά και ένας από τους τρεις ομορφότερους κήπους της Ιαπωνίας, το Καϊράκου-εν. Κάπου εκεί τελειώνουν τα αξιοθέατα.

Η πρώην θάλασσα, νυν λίμνη Κασούμι-γκα-ουρα

Έχει όμως άλλο ένα τελευταίο. Το μουσείο μνήμης και ειρήνης Γιοκαρέν (予科練平和記念館). Που λέτε ήταν ένα ψαροχώρι στο Ιμπαράκι, το Άμι. Από την αρχή του 20ου αιώνα υπήρχε εκεί η ναυτική αεροπορική βάση της Κασούμι-γκα-ούρα, δίπλα στην ομώνυμη θαλασσολίμνη. Μέσα στην αναμπουμπούλα των ιμπεριαλιστικών πολέμων της Ιαπωνίας, το 1939 αποφάσισαν να μεταφέρουν την ακαδημία ναυτικών πιλότων Γιοκαρέν από τη Γιοκόσουκα (διάβασε το σχετικό άρθρο 1 και άρθρο 2) της Καναγκάβα, στο Άμι. Πήραν λοιπόν τα αγόρια του χωριού να τα εκπαιδεύουν για πιλότους από νωρίς, ώστε να γίνουν οι ικανότεροι. Από τη βάση του Γιοκαρέν βγήκαν 24.000 πιλότοι μέχρι το τέλος του πολέμου. Οι μαθητευόμενοι ήταν 15-17 χρονών, και εκτός από τα παιδιά του Άμι, εκεί εκπαιδεύονταν και επιλαχόντες από κάθε μεριά της χώρας. Επιλέγονταν, εκπαιδεύονταν, όσοι αποφοίτησαν (μόλις 1 στους 10) πήγαν στις μάχες, στα τελειώματα κάποιοι έπεφταν ως καμικάζι και όλο αυτό τελείωσε όταν η βάση ισοπεδώθηκε με τους βομβαρδισμούς των Αμερικανών πριν το τέλος του πολέμου. Στο μεταξύ, η περιοχή από ρυζοχώραφα είχε μετατραπεί σε ένα αστικό κέντρο με υψηλή τεχνολογία, για να εξυπηρετεί τις ανάγκες της βάσης, της ακαδημίας, των φαντάρων και των οικογενειών τους.

Το μουσείο Γιοκαρέν

Το μουσείο λοιπόν, έχει ως στόχο να διατηρήσει ότι αντικείμενο και οπτικοακουστικό υλικό έχει απομείνει από τότε, αλλά και να τονίσει τη “σημασία της ανθρώπινης ζωής που χάνεται στον πόλεμο”. Τα κάνει όντως όμως όλα αυτά; Θα σας πω εγώ που τα διάβασα στα ιαπωνικά, γιατί δεν έχει αγγλικές περιγραφές.

Χαρούμενοι πιλότοι με χατσιμάκι στο κεφάλι, από το μουσείο Γιουσουκάν, δίπλα από το Γιοκαρέν

Από τα επτά δωμάτια του μουσείου, τα πρώτα τρία περιγράφουν τη ζωή των νεαρών σπουδαστών. Θα δεις σημειωματάρια με τριγωνομετρία και γωνίες, βιβλία αγγλικών, τις στολές για χειμώνα και καλοκαίρι, τα θρανία και τις αιώρες ύπνου τους. Θα δεις βίντεο με αθλοπαιδιές με εκατοντάδες αγόρια ταυτόχρονα να κάνουν βουτιές διαδοχικά από ένα βατήρα ή να κάνουν κωλοτούμπες. Θα δεις σημαίες που έγραφαν τα ονόματά τους και τα γράμματα που έστελναν στις οικογένειές τους και τους φίλους τους. Χαρακτηριστικά, ένας ζητούσε από την αδερφή του, που μόλις είχε ξεκινήσει να φοιτά σε ένα πανεπιστήμιο θηλέων, να του στείλει φωτογραφίες από τις φίλες της. Ένα άλλο δωμάτιο είναι αφιερωμένο στους κατοίκους της περιοχής, και πώς η ζωή τους σχετιζόταν με την ναυτική αεροπορική ακαδημία. Παρά τις δυσκολίες του πολέμου, οι κάτοικοι υποστήριζαν τους εκπαιδευόμενους με κάθε τρόπο. Από τα εκθέματα, μου έκανε εντύπωση μια χειρουργική μάσκα σαν τις σημερινές. Μια προπαγανδιστική αφίσα έδειχνε μια γυναίκα με τσεμπέρι και μωρό σε μάρσιπο, να έχει δέκα χέρια και να είναι ταυτόχρονα μάνα, σύζυγος, νοικοκυρά, αγρότισσα, μεταφορέας, νοσοκόμα και εργαζόμενη. Υπήρχαν και κάποιες φωτογραφίες με εκπαιδευόμενες πιλότους αλλά και άλλες που μάθαιναν την τεχνική του σπαθιού ναγκινάτα (όχι ότι βοηθούσε και πολύ στις μάχες του ΒΠΠ).

Μοντέλο του πολεμικού αεροσκάφους Ζίρο σε φυσικό μέγεθος

Το επόμενο δωμάτιο έδειχνε τα αντικείμενα τον πιλότων όταν τελικά έβγαιναν στο πεδίο. Στο κέντρο βρισκόταν ένα απλό γιλέκο, με ραμμένη την ιαπωνική σημαία στο πίσω μέρος και ένα όνομα γραμμένο με μαρκαδόρο. Υπήρχαν και διάφορα χατσιμάκι, αυτές οι λευκές κορδέλες με τον κόκκινο κύκλο της σημαίας που φορεί όποιος αναλαμβάνει κάποια σημαντική αποστολή, και φυσικά φορούσαν και οι πιλότοι. Παραδόξως, κανένα από αυτά δεν έγραφε πάνω τη λέξη καμικάζι, όπως αυτά που πωλούνται στα τουριστικά μαγαζιά. Αντίθετα, τα περισσότερα έγραφαν “καθήκον” ή “πρέπει να νικήσω”. Στο χάρτη φαίνονταν οι κινήσεις του στρατού, από την Ιαπωνία προς τη Χαβάη, το Μιντγουέι, την Κίνα και αλλού. Αυτό μόνο, χωρίς καμία άλλη συζήτηση για το τι γινόταν εκεί και γιατί και τι αποστολές είχαν οι πιλότοι. Τα δύο τελευταία δωμάτια-εκθέματα είναι βίντεο. Το πρώτο, δείχνει ηλικιωμένους πλέον κατοίκους του Άμι να περιγράφουν τον βομβαρδισμό της βάσης και του χωριού. Πέρα από τη φρίκη και το θάνατο, περιγράφουν και την έκπληξη που ένιωσαν, δεν ξέρω αν δεν είχαν καταλάβει ότι χάνουν τον πόλεμο. Το επόμενο είναι μια μαύρη αίθουσα με φωτεινές κουκίδες (αυστηρά ακατάλληλο για άτομα με φωτοεπιληψία), που εικάζω ότι συμβολίζουν τους καμικάζι πιλότους. Στο τέλος του πολέμου, ένας στους τέσσερις πιλότους είχε εκπαιδευτεί στο Γιοκαρέν του Άμι. Το βίντεο περιέγραφε διακρύβρεχτα ότι οι καμικάζι ήταν και αυτοί νέοι σαν τους σημερινούς, με ίδια ενδιαφέροντα για φίλους, ρομάτζα και διασκεδάσεις. Ότι στα τελευταία τους γράμματα και μηνύματα σκέφτονταν τις μητέρες τους με αγάπη. Δίπλα υπήρχαν ποτήρια με σάκε. Το όριο κατανάλωσης αλκοολ ήταν τα 21 χρόνια, αλλά για τους πιλότους έκαναν εξαίρεση και τους έδιναν λίγο σάκε πριν την πτήση. Σχεδόν εξαίρεση, γιατί στην πραγματικότητα τους έδιναν νερό.

Ο παλιός τοπικός σιντοϊστικός ναός Κασούμι-γκα-ουρα, που καταστράφηκε από τους βομβαρδισμούς

Στην έξοδο υπάρχει γραμμένο στον τοίχο ένα συγκινητικό ποίημα για τη σημασία της ανθρώπινης ζωής και της ειρήνης. Και εκεί τελειώνει το μουσείο. Καμία αναφορά στο ρόλο της Ιαπωνίας, στις κατακτήσεις της και τον πόλεμο, ή το πως η ίδια δεν προστάτεψε την ειρήνη. Για τον τρομακτικό αριθμό καμικάζι που πέθαιναν μην ξέροντας να χειριστούν τα αεροσκάφη τους, μπας και καταφέρουν να κάνουν ζημιές στον εχθρό πριν πεθάνουν. Η αναφορά ότι οι πιλότοι του τότε είναι οι ίδιοι με τους νεαρούς του τώρα, σε εμένα δεν έφερε συγκίνηση, αλλά τρόμο. Τρόμο, γιατί οι τωρινοί νεαροί δεν έχουν μάθει τι έκαναν λάθος στον πόλεμο, οριακά ξέρουν ότι ήταν οι κακοί. Τα εγκλήματα πολέμου σβήνονται με την αναθεώρηση της ιστορίας που συμβαίνει από πολιτικούς και επιχειρηματικούς κύκλους, βλέπε το βιβλίο που βρίσκεται σε κάθε δωμάτιο της αλυσίδας ξενοδοχείων ΑΡΑ, το οποίο αρνείται ότι υπήρξε μακελειό στο Νανκίνγκ. Το ότι είναι οι ίδιοι νεαροί, με τρομάζει για το τι μπορεί να θεωρήσουν ηρωικό οι τωρινοί νεαροί. Ακριβώς έξω από το μουσείο, υπάρχει ένα μοντέλο του πολεμικού αεροσκάφους Ζίρο σε φυσικό μέγεθος. Κάθε Κυριακή, το βγάζουν έξω από το χώρο φύλαξης, ώστε να το δει το κοινό από κάθε πλευρά. Κάτι που μάλλον είναι για θαυμασμό της τεχνολογίας του αεροσκάφους και όχι για τον σιωπηρό αναλογισμό των κακών που προκάλεσε.

Το μουσείο Γιοκαρέν και η ταμπέλα που δείχνει προς το μουσείο Γιουσουκάν
Η είσοδος του στρατοπέδου προς το Γιουσοκάν. Οι αφίσες λένε “να προστατέψουμε την Ιαπωνία” και “Ψάχνουμε εθελοντές”.

Ναι, αλλά υπάρχει και πλοτ τουιστ. Μπροστά στο μουσείο Γιοκαρέν, υπάρχει μια ταμπέλα γραμμένη μόνο στα ιαπωνικά που λέει Γιουσοκάν (雄翔館). Αν το Γιοκαρέν είναι μουσείο ειρήνης, το Γιουσοκάν είναι μουσείο πολέμου. Κυριολεκτικά, το όνομά του σημαίνει “ιπτάμενα παλληκάρια”. Βρίσκεται μέσα στις εγκαταστάσεις των δυνάμεων αυτοάμυνας της Ιαπωνίας (σύμφωνα με το ιαπωνικό σύνταγμα που εγκρίθηκε μετά τον ΒΠΠ, η Ιαπωνία δεν μπορεί να φτιάξει επιθετικό στρατό). Για να φτάσεις εκεί, πρέπει να περάσεις από τον φαντάρο που φυλάει σκοπιά. Όταν πέρασα εγώ, σκοπιά φυλούσε μια γυναίκα φανταρίνα. Το μουσείο είναι χωρισμένο από τις υπόλοιπες εγκαταστάσεις με φράχτη, αλλά μπορείς να δεις τα τανκ και τα υπόλοιπα οχήματα του στρατού. Στην είσοδο υπάρχει ένα άγαλμα του ναυάρχου Γιαμαμότο, αυτού που σχεδίασε την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ και έχασε τη μάχη του Μιντγουέι. Το μουσείο μέσα έχει ακριβώς τα ίδια εκθέματα με αυτά του Γιοκαρέν, όμως με πολύ πιο πατριωτική και ενθουσιώδη περιγραφή. Μια φωτογραφία με χαμογελαστούς πιλότους με χατσιμάκι υπάρχει σε τέσσερα-πέντε διαφορετικά σημεία στην ίδια μικρή αίθουσα. Δίπλα στα σημειωματάρια και τα μετάλλια, βρίσκονται σπαθιά κατάνα και σκοινιά προσευχών με οριγκάμι ερωδιούς. Αν έβλεπες μόνο αυτή την αίθουσα, θα νόμιζες ότι ο πόλεμος πήγε εξαιρετικά και το να είσαι στρατιωτικός πιλότος στον ΒΠΠ ήταν η καλύτερη δουλειά του κόσμου. Στο τέλος, το φυλλάδιο του μουσείου ζητά δωρεές για το ναυτικό, γιατί μάλλον ο στρατός δεν έχει αρκετά λεφτά. Ταυτόχρονα, ζητά και παραπάνω εθελοντές για τον στρατό, κάθε φύλου.

Η είσοδος του Γιουσοκάν και το άγαλμα του Γιαμαμότο
Θέα προς τα οχήματα και τα τανκ του στρατοπέδου

Δίπλα από το Γιουσοκάν υπάρχει ένας παραδοσιακός ιαπωνικός κήπος, έτσι σχεδιασμένος ώστε κυκλικά να απεικονίζει μια μικρογραφία όλης της Ιαπωνίας. Ένα πεύκο κλαδεμένο σαν χαλί είναι τα νησάκια της Ματσουσίμα (περισσότερα γι αυτή σύντομα). Ακριβώς δίπλα, τα κανάλια και οι λοφίσκοι είναι το Ιμπαράκι και η λίμνη Κασούμι-γκα-ουρα. Παραδίπλα το Φούτζι, ολόκληρο το Χόνσου, το Κιούσου, το Σικόκου και το Χοκκάιντο. Δε βρήκα Οκινάβα. Στην άκρη βρίσκεται ένα μνημείο με άγαλμα δυο αγκαλιασμένων νεαρών, ενός ναύτη και ενός πιλότου. Η πύλη του στρατοπέδου στην έξοδο ακριβώς δίπλα έχει για σήμα ένα άνθος σάκουρα, σαν το σήμα του αεροσκάφους Όκα, αυτού που χρησιμοποιούσαν κυρίως οι Καμικάζι. Όκα (櫻花) σημαίνεει άνθος κερασιάς. Έφυγα από εκεί σκεπτόμενη ότι το μέλλον ίσως είναι παραπάνω δυσοίωνο απ’ ό,τι νόμιζα.

Μικρογραφία της Ματσουσίμα στο νομό Μιγιάγκι
Μικρογραφία του νομού Ιμπαράκι. Ο λόφος το βάθος είναι το όρος Τσουκούμπα, το κανάλι στα δεξια η λίμνη Κασούμι-γκα-ουρα και στα δεξιά ο κόλπος του Τόκιο.
Ταφικό μνημείο για τους ναύτες του Γιοκαρέν

Διάβασε κι αυτό:

Σαβάρα: το μικρό Έντο

Θέλετε να δείτε πώς ήταν το Τόκιο 200 χρόνια πριν; Πιστέψτε με, μπορείτε, στην πιο καλά κρυμμένη παλιά πόλη του Κάντο, τη Σαβάρα!

Keep reading

Day hike from Tokyo: Be a Yamabushi

[Visited on June 4th, 2022]

Today we will visit a small peak; Mt. Bukka at the base of the Tanzawa mountain range in Kanagawa. But this time, the story about the visitors of the mountain is more interesting than the mountain itself.

Have you ever heard of the Yamabushi (山伏)? It literally means “the one who bows at the mountains”, but you will most commonly find it translated as a “travelling monk”. Their harsh and ascetic lifestyle upon the lonely mountains only heightened the rumours that they possessed supernatural strength. The yamabushi are followers of a syncretic religion that combines Buddhism, Shintoism and Taoism among others. It became popular in the Heian period, until it was outlawed by the Meiji government, which brought forward the modernization of Japan. Its practice was allowed again post-war, where freedom of religion was established.

A lonely village shrine
‘Don’t dump TVs illegally’

The religion of Shugendo (修験道), which is more of a spiritual way of life, rather than common performative religions, was developed in the pre-feudal Japan. The goal is to reach enlightenment through harsh practice, by immersing oneself into nature. Living a more-than-modest life on the mountains can bring the practitioner closer to the spirits of the kami. Therefore, the yamabushi put themselves under intense strain, pain and hunger to reach the point when their spiritual powers would awaken. The mountains of Tanzawa were an important route for yamabushi, to the point where records of the visitors were kept in a temple close to Mt. Kyogatake in the Kiyokawa area.

The path begins along the mountain road
But quickly becomes narrow and rocky

The founder of Shugendo is an exiled wizard, called En no Gyoja (役行者) or En on Ozuno. Gyoja is a more formal alternative to yamabushi. So that guy, En, had some friction with the members of the royal court in Nara, resulting into him being exiled on the island of Izu Oshima in eastern Japan. He was so powerful that kept two demons around to do his bidding and could heal all kinds of ailments. At some point, his reputation was restored and started walking around the mountains of Japan. He is claimed to be the first person who visited every single peak in the country. At the year 703 AD, he visited Mt. Oyama and the waterfalls in Shiokawa, in nearby Aikawa. There are claims that En no Gyoja spent 49 days on top of Mt. Bukka to meditate and pray. However, En no Gyoja’s base remained in Mt. Yoshino in Nara. It is said that the god appeared to him, and he carved its form on a wood block from a mountain sakura tree. Afterwards, he ordered his disciples to plant cherry trees, which make the landscape on Mt. Yoshino as magnificent as it is now. He might as well be the founder of the fascination with cherry trees as well. If you want to train in order to become a Yamabushi like En in the modern day, better try your luck at the Dewa Sanzan mountains in Yamagata prefecture.

The path towards the top is narrow and covered with vegetation
A view of the Tanzawa mountain range to the south
Jizo figures at the top of Mt. Bukka

Apart from En, Zen masters also came to meditate on the mountain. Actually, that’s the origin of its name because Bukka (仏果) means Nirvana. A famous Zen master (bukka zenji, 仏果禅師) of the Muromachi period was meditating on the mountain, when a stone fell on his head and killed him. Whether he reached Nirvana or not is irrelevant; the mountain became Bukka since that moment. If you happen to meet a hiker with all-white robes, holding a stuff, great them, they are probably a yamabushi. I doubt any Zen pilgrim would like to follow the fate of their great master.

Lake Miyagase and the rest of the ridge

There are two ways to enter the path to Mt Bukka from Kiyokawa. Either to walk until Richland campground and climb a steep slope, or walk along the mountain road, but cover double the distance. The latter option is highly favoured by cyclists, I met at least 20 people on that route. Afterwards, the path along the ridge is intentionally harsh, that’s the whole point of shugendo training. The mountain is 747 m tall, and practically the path covers its entire height. After lots of steps and the occasional rock climbing, the top of Mt. Bukka is surprisingly refreshing. There are a lot of benches to rest and have lunch. In the 1980s, a 13-meter tall platform was built, to offer a 360 view above the tree tops. The paint on the platform rail is rusting, so if you are afraid of heights, take that into account. I guarantee that the view is worth fighting your fears, because on a clear day you can see all the way to Skytree in Tokyo and Mt. Tsukuba in Chiba. On cloudy days, the view of lake Miyagase and Sagamihara city is a small treat. I visited on a humid summer morning, so the entire area was covered by mist around noon.

The view towards Tokyo
The view to Sagamihara city

On the way back, be sure to hand around Hanbara village. It is an interesting place, where the past is still visible. I found an abandoned car mechanic’s shop with dozens of cars and -probably collectible- engines. Hanbara is also the home of the first Vietnamese temple in Japan, Chùa Việt Nam. I saw a lot of people having barbecue or fishing at the banks of Nakatsu river.

Abandoned cars in Hanbara
A flying car, left as it was, in a derelict mechanic’s shop
Reclaimed by nature
A guy chilling with his dog
Honda engines live forever
Kenmyoji temple (did you notice the butterfly?)
People fishing at Nakatsu river

You can check out today’s route at Alltrails. Stay tuned for the next post, there are a lot of hidden paths that I can’t wait to introduce!

The route from Sakajiri (坂尻) bus stop to Hanbara (半原) bus stop

Read more:

Day hike from Tokyo: Mt. Otake

I always come across the sign that leads to Mt Otake, but I’m usually short on time with the sunset looming. This time, I decided to hike my way from Mitake (御岳山) to Otake (大岳山).

Keep reading
hatonosu gorge

Day hike from Tokyo: Sidelining Okutama

At that point, people realized that Tokyo does have a lot of mountains and nature reserves, with most prominent that of lake Okutama. Suddenly, the normally comfortable trains and buses in Ome city became crowded with first time hikers and families with children.

Keep reading