Info Bites: Sushi restaurants

English below.

[GR] Που λέτε, το πιο εξαιρετικό σούσι το έχω φάει σε τοσοδούλικα συνοικιακά καταστήματα σε τυχαία μέρη της πόλης. Με έναν σεφ που οργανώνει την παραμικρή λεπτομέρεια, ώστε να τρως σαν σε πολυτελές εστιατόριο, αλλά με πολύ χαμηλότερο κόστος. Μαγαζιά που χωράνε 2-3 τραπέζια και δεν παραγγέλνεις, παρά απολαμβάνεις το μενού που ετοίμασε για σένα ο σεφ, «ο-μακασέ». Φυσικά μπορείς να ενημερώσεις για τυχόν αλλεργίες ή δυσανεξίες, αλλά το ιδανικό είναι να πας με όρεξη εξερεύνησης. Θέλει όμως και προσοχή, γιατί συχνά τα καλά εστιατόρια χρησιμοποιούν υλικά που ηθικά δεν είναι αποδεκτά στη δύση (ευτυχώς σε ρωτούν).

Το τελευταίο μου δείπνο στην Ιαπωνία, όταν τελείωναν τα πέντε και μισό χρόνια μου εκεί, ήταν στο Μασουμπούτσι (ますぶち) στην Οκουσάβα του Τόκιο [google link]. Πρέπει να έχεις κάνει κράτηση αρκετές βδομάδες πριν για να βρεις κάθισμα στο μπαρ. Ο σεφ έβγαλε μενού δέκα πιάτων και ζήτημα είναι να κατάλαβα τι ακριβώς έτρωγα στα μισά, όσο και αν αυτός μου περιέγραφε τα ονόματα. Έχει τόση ποικιλία σε υλικά και τεχνικές μαγειρέματος η ιαπωνική κουζίνα, που είναι αδύνατον να τα αντιληφθεί ένας αμύητος. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι οι υφές και οι συνδυασμοί των χρωμάτων πάνω στο πιάτο. Ως είθισται, η έμφαση δίνεται τόσο σε υλικά εποχής, όσο και σε υλικά που το όνομά τους περιέχει κάποια καλότυχη λέξη. Οι ζελεδένιες υφές υπερισχύουν, επειδή το «νέμπα-νέμπα» αρέσει στους Ιάπωνες.

Το άλλο εστιατόριο σούσι που προτείνω είναι το Γιούκιου (悠久) στη Ναγκόγια [google link]. Είναι ένα είδος συνεργατικού καταστήματος, αφού στο ίδιο κτίριο λειτουργούν τρία διαφορετικά εστιατόρια (ένα με ιαπωνική, ένα με γαλλική και ένα με ιταλική κουζίνα), ανάλογα την ημέρα. Ο σεφ είναι αξιολάτρευτος και περιγράφει το κάθε πιάτο με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά. Αναφέρει την προέλευση κάθε ψαριού, και μου ξέφυγε ένα γελάκι όταν είπε «τόνος από τον νομό Τοττόρι και σολομός από την Νορβηγία». Μιας και ο σολομός είναι εισαγόμενος, δεν είναι «καλό» ψάρι για σούσι, αλλά σιγά σιγά – και με πολύ πίεση από τις εξαγωγικές υπηρεσίες της Νορβηγίας –  μάγεψε τους Ιάπωνες με τη γεύση του, οπότε το ζητούν.

[EN] The best sushi I’ve ever eaten in my life has always been in small neighborhood shops at random locations in the city. Restaurants with a single chef who handles every detail, so that the customer can enjoy a course on par with luxury restaurants but at a considerably lower price. These restaurants can accommodate 2-3 tables at maximum, where you don’t order, but instead appreciate the “o-makase” menu that was prepared by the chef. Of course, you can inform them about allergies or intolerance, but the ideal scenario would be to go there with a mood to explore. At the same time, caution is essential, because good Japanese restaurants tend to use some ingredients that are considered unethical in the west (thankfully, you are going to be asked first).

My last supper in Japan, at the end of my five-and-a-half years living there, was at Masubuchi (ますぶち), Okusawa, Tokyo [google link]. In order to get a seat at the bar, you need to get a reservation weeks earlier. The chef prepared a menu with ten courses and I understood what I was eating only half time, despite the kind explanations. Japanese cuisine is so rich in ingredients and cooking techniques that it is impossible to comprehend if you are not a connoisseur. The textures and color combinations on the plate are what made the biggest impression on me. As usual, emphasis is given not only on seasonal ingredients, but also ingredients with an auspicious name that brings good luck. Jelly-like textures stand out, because “neba-neba” is the favorite texture of Japanese people.

Another sushi restaurant that I would recommend is Yukyu (悠久) in Nagoya [google link]. It is located in a kind of communal space, because three restaurants operate simultaneously at the same building, a different one depending on the day (Japanese, French and Italian cuisine). The chef is lovely and describes each course with a giant smile on his face. He mentions the origin of each fish, and I chuckled a bit when he proudly said “tuna from Tottori prefecture and salmon from Norway”. Since salmon is imported, it is not a “good” fish for sushi, but slowly – and with great efforts from the export industry of Norway – Japan came to love salmon’s taste, so it is a fan favorite.

Looking for something else?

Ζωή σαν σάλαρυ μαν: Σινκάνσεν και κάψουλες

Ξέρω τι δεν έχετε ζήσει ποτέ (και μάλλον δεν σκοπεύετε κιόλας). Μα φυσικά τη ζωή ωσάν παραδοσιακός, βαρβάτος σάλαρυ μαν. Επειδή ο χρόνος είναι χρήμα, θα ταξιδέψει με το τρένο-σφαίρα, το Σινκάνσεν. Επειδή στο λογιστικό τμήμα είναι λίγο τσιγκούνηδες, θα περάσει το βράδυ σε ξενοδοχείο με κάψουλες.

Διαβάστε περισσότερες σύντομες πληροφορίες εδώ / Find more info bites

Κιότο για πρωτάρηδες

Λοιπόν, λοιπόν, λοιπόν, τα σύνορα της Ιαπωνίας ξανάνοιξαν για τους τουρίστες. Τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές, το Κιότο βουλιάζει από υπερτουρισμό. Επειδή είμαι κουβαρντάς, θα σας δείξω πώς ήταν το Κιότο ακριβώς δύο μήνες πριν, χωρίς τη βαβούρα, για να το απολαύσετε σε όλη του τη δόξα.

Πύλες τόριι στο ναό Φουσίμι Ινάρι Τάισα
Η είσοδος του ναού Φουσίμι Ινάρι Τάισα

Έχω πάει τέσσερις φορές βόλτα στο Κιότο, αλλά η τελευταία ήταν η πιο “τουριστική” γιατί έγινε με κίνητρο “να προλάβουμε τα καλά πριν επιστρέψουν οι στρατιές”. Αντί να μείνω στο κέντρο, προτίμησα να μείνω σε ένα ωραιότατο παραδοσιακό σπίτι δίπλα στον ναό Φουσίμι Ινάρι Τάισα (αυτόν με τις χιλιάδες κόκκινες πύλες που βλέπεις σε κάθε οδηγό για την Ιαπωνία). Δεν έχει αρκετά καταστήματα για φαΐ και σχεδόν καθόλου νυχτερινή ζωή, αλλά είναι δίπλα στο τρένο που ενώνει το Κιότο με την Οσάκα. Το σπίτι είχε φουτόν (στρώματα επάνω στο ψάθινο πάτωμα) αντί για κρεβάτια και μια μπανιέρα του Γκοεμόν, για χαλάρωση στη βεράντα. Επειδή το σπίτι είναι από ξύλο και με ξύλινα κουφώματα, φαντάζομαι ότι δεν είναι καλή επιλογή τον χειμώνα, αλλά για το φθινόπωρο είναι μια χαρά.

Το σπίτι που έμεινα
Το σαλόνι
Κρεβάτι φουτόν στο πάτωμα τατάμι
Η μπανιέρα του Γκοεμόν
Το πλυσταριό
Η πλαϊνή είσοδος

Κατηφορίζοντας προς το κέντρο, το πρώτο βασικό σημείο επίσκεψης είναι η Γκιόν, η συνοικία με τις γκέισες. Ο ποταμός Καμογκάβα διασχίζει την πόλη και στις όχθες του βρίσκονται δεκάδες καταστήματα με υπερυψωμένες ξύλινες πλατφόρμες για να διασκεδάζουν οι επισκέπτες τα ζεστά καλοκαιρινά βράδια. Διασχίζοντας τον εμπορικό δρόμο, φτάνει κανείς στο συγκρότημα ναών της Γιασάκα. Νοίκιασα ένα ελαφρύ κιμονό από το μαγαζί Οκαμότο ακριβώς δίπλα, ώστε να βγάλω φωτογραφίες στη γειτονιά με το απαραίτητο παραδοσιακό στυλ. Σαν να ντύνεσαι καραγκούνα όταν πας στη Θήβα ένα πράγμα, αλλά έχει το γούστο του.

Η όχθη του ποταμού Καμογκάβα
Το αγαπημένο μου edgy ιαπωνικό brand, το #FR2
Νοικιασμένο κιμονό στη Γιασάκα

Εκεί γύρω είναι η κατάλληλη περιοχή για τσάι μάτσα και παραδοσιακά γλυκά. Μπορείς να γυρίσεις περπατώντας τα σοκάκια της παλιάς πόλης, από το Νένε-νο-μίτσι μέχρι το ναό Κιγιομίζου-ντέρα και πάλι πίσω.

Τσάι μάτσα και γλυκά ντάνγκο
Μελωδοί του ανέμου
Παραδοσιακός κήπος
Ο δρόμος Νένε-νο-μίτσι
Σοκάκια
Βουδιμός και ποπ μαϊμούδες

Το σημαντικό σημείο για φωτογραφίες είναι ο ναός Κονγκό-τζι με τις πολύχρωμες υφασμάτινες μπάλες και η θέα από το σοκάκι προς την παγόδα του Χοκάν-τζι. Για τους μερακλήδες που έχουν χρόνο, το κάστρο Νιτζότζο με το πάτωμα που κελαηδά, είναι λίιιιγο παραδίπλα. Βλέπετε την καθαρή θέα; Τους άδειους δρόμους; Μάλλον θα χρειαστούν δυο χρονάκια ακόμα και εκδρομή εκτός σεζόν για να το ξαναπετύχει κανείς.

Η είσοδος του Κονγκό-τζι
Πολύχρωμες μπάλες με ευχές
Η πιο χαρακτηριστική θέα του Κιότο

Κατά τις 6μιση είναι μια καλή ώρα για επιστροφή στη Γκιόν και βόλτα στο Χάναμικότζι, την γειτονιά που βγαίνουν οι γκέισες και οι μάικο για να ψυχαγωγήσουν τους πελάτες. Σε αυτούς τους δρόμους απαγορεύονται οι φωτογραφίες (έχει και πρόστιμο ως ποινή). Φυσικά, αγνοείστε ΚΑΘΕ συμβουλή στο ίντερνετ που λέει να φωνάξετε, αγγίξετε, κυνηγήσετε μια γκέισα ενώ περπατά στο δρόμο. Η κοπέλα πάει στη δουλειά της και δεν έχει καμία όρεξη για λυσσασμένους και τσίπηδες τουρίστες.

Όχι, να μη δοκιμάσεις νάττο
Το πλάι του Χάναμικότζι
Η ιτιά είναι χαρακτηριστικό δέντρο κάθε γειτονιάς με γκέισες
Εστιατόριο τεπανγιάκι

Η δεύτερη μέρα έχει εκδρομή στο βουνό, γιατί έτσι πρέπει. Οι επιλογές είναι οι εξής δύο: είτε το καταπράσινο Κιφούνε-τζίντα είτε το Ενριάκουτζι. Ανάμεσα στα δύο, το δεύτερο είναι ιστορικά σημαντικότερο, γιατί εκεί είχαν το κάστρο τους οι μοναχοί του Ίκκο που αναμετρήθηκαν με τον πολέμαρχο Όντα Νομπουνάγκα. Αυτοί οι πολεμιστές μοναχοί είχαν τόση δύναμη που αποτέλεσαν κίνδυνο για τον αυτοκράτορα στο Κιότο, τόσο με τη θρησκευτική τους ισχύ όσο και με τον αριθμό τους και την πολεμική εκπαίδευση που είχαν. Ο Νομπουνάγκα δεν σεβάστηκε θεούς και δαίμονες και προκειμένου να υποτάξει τους μοναχούς, έκαψε το μοναστήρι συθέμελα. Από τότε ξαναχτίστηκε και πλέον αποτελεί πολιτιστικό θησαυρό. Από τον σταθμό του τελεφερίκ προς το μοναστήρι φαίνεται ολοκάθαρα η λίμνη Μπίβα, η μεγαλύτερη της Ιαπωνίας. Αν δεν προλαβαίνεις να πας στη Μιγιατζίμα (που εξάλλου έχει ακόμα ανακαίνιση), έχει και στην Μπίβα μια πανέμορφη πύλη τόριι μέσα στο νερό.

Ένας από τους ναούς στο Ενριάκουτζι
Το καμπαναριό
Δίπλα στο Ενριάκουτζι έχει πολλά ορειβατικά μονοπάτια
Η λίμνη Μπίβα

Τελείως αντιδιαμετρικά από το Ενριάκουτζι, βρίσκεται το δάσος με τα μπαμπού της Αρασιγιάμα. Τα καταστήματα κλείνουν αρκετά νωρίς (γύρω στις 4-5), οπότε κάθε φορά τα προλαβαίνω στο τσακ. Από αξιοθέτα εκτός των μπαμπού, υπάρχει ένας εξαιρετικός ναός με τοιχογραφία δράκου και η δυνατότητα βαρκάδας στο ποτάμι.

Ο εμπορικός δρόμος της Αρασιγιάμα
Τα μπαμπού
Αισθητική “μουχλιασμένο τοπίο”

Δυό-τρεις μέρες αρκούν για τα βασικά του Κιότο, έτσι ώστε οι υπόλοιπες να μπορούν να αφιερωθούν στην Νάρα, την Όσακα και το Κόμπε. Θα σας δείξω και αυτά την επόμενη φορά. Έχετε πάει στο Κιότο; Ποιά η γνώμη σας για τον υπερτουρισμό; Πείτε μου στα σχόλια.

Προτάσεις για έξοδο: Teppanyaki Manryu [google link], eXcafe Gion Yasaka Store [google link]

Προτάσεις για διαμονή: The Kiyomizuan [google link], Shinobi [google link]



Διάβασε κι αυτό:

Τα πεύκα στη θάλασσα

Τον προηγούμενο αιώνα έγιναν κάποιες ανακατατάξεις και φτιάχτηκαν άλλες τρεις τριπλέτες αξιομνημόνευτης ομορφιάς, αλλά ο παλιός είναι αλλιώς. Γι’ αυτό και σήμερα θα δούμε πώς είναι η θέα στα πευκόνησα της Ματσουσίμα (松島).

Συνέχεια

Info Bites: Sarcasm

English below.

[GR] Κατά πλειοψηφία, οι δυτικοί λαοί ισχυρίζονται ότι οι Ασιάτες δεν γνωρίζουν τι εστί ειρωνεία. Αυτό το διαπίστωσα και εγώ η ίδια όταν προσπάθησα να κάνω τα κομψά μου αστειάκια, τα οποία γίνονταν πάντα αντιληπτά ως κυριολεξία και οριακά δεν έμπαινα σε μπελάδες. Έλα μου όμως που η λέξη σαρκασμός υπάρχει στο ιαπωνικό λεξιλόγιο και δείγματα σαρκασμού είναι άφθονα στο ντόπιο τουίτερ. Ο σαρκασμός γράφεται 皮肉 και προφέρεται χινίκου. Όσοι έχουν μάθει τα βασικά ιδεογράμματα, πιθανόν να παραξενευτούν επειδή η λέξη φαίνεται να σημαίνει «δέρμα και κρέας». Ναι, όπως σας στα λέω.

Οι Έλληνες μάθαμε την ειρωνεία από τα τραγικά έργα του θεάτρου. Οι Ασιάτες την έμαθαν από τα βουδιστικά κείμενα το Μποντιντάρμα (ή Νταρούμα στα Ιαπωνικά), έναν μυθικό μοναχό του 5ου αιώνα. Γίνεται αναφορά στη λέξη 皮肉骨髄 (όπως συνήθως οι σημαντικές έννοιες συμπυκνώνονται σε τέσσερα γράμματα). Η σημασία των γραμμάτων είναι με τη σειρά: δέρμα, κρέας, κόκκαλα, μυελός. Ο Νταρούμα ενώ δίδασκε στους μαθητές του τον Βουδισμό Τσαν, έλεγε «έλαβες τα κόκκαλα μου» όταν είχαν αντιληφθεί το βαθύ νόημα. Αντίθετα, έλεγε «έλαβες τη σάρκα μου» όταν είχαν αντιληφθεί μόνο επιφανειακά τα διδάγματα. Η επιφανειακή, λανθασμένη ή ανάποδη σημασία ήταν η βασική έννοια που μέσα στους αιώνες μετεξελίχτηκε να σημαίνει τον σαρκασμό, με αρνητική χροιά. Αντίθετα, το 骨髄 (προφέρεται κοτσουτζούι) σημαίνει την ουσία. Αλήθεια, πόσο εντυπωσιακό που άσχετοι μεταξύ τους πολιτισμοί κατέληξαν στην λέξη «σάρκα» για την περιγραφή της κακής, μειωτικής ειρωνείας;

Παρένθεση: αυτός ο Νταρούμα είναι η έμπνευση για τα χαρακτηριστικά στρογγυλά κουκλάκια, τα οποία χρησιμοποιούνται για ευχές. Παίρνεις μια κούκλα Νταρούμα που οι κόχες των ματιών είναι λευκές, κάνεις μια ευχή, ζωγραφίζεις το ένα μάτι και περιμένεις. Όταν η ευχή πραγματοποιηθεί, τότε ζωγραφίζεις και το άλλο μάτι. Όταν η κούκλα ολοκληρώσει την αποστολή της, την παραδίδεις στο ναό όπου θα καταστραφεί με τελετουργική καύση. Οι κούκλες Νταρούμα έχουν διαφορετικά χρώματα ανάλογα με την κατηγορία ευχών που στοχεύουν.

[EN] The majority of westerners believes that Asians do not understand irony. I had the chance to verify that myself, when I tried to make my classy jokes, which were unfortunately almost always interpreted quite literally, and I barely stayed out of trouble. However, a word for “irony, sarcasm” exists in the Japanese vocabulary and one can find abundant examples of sarcasm in Japanese twitter. The word for irony is 皮肉, which pronounced as hiniku. By now, those who have studied the basic kanji are probably confused about why the word seems to mean “flesh and meat”. Well, it is what it is.

The Greeks (and consequently western civilization) defined irony through ancient theater dramas. Asian cultures understood irony through the religious texts that contained the teachings of Bodhidharma (or Daruma in Japanese), a legendary monk from the 5th century C.E. The text makes a reference to 皮肉骨髄 (as usual, important concepts are compressed into four-character compound words). The meaning of the letters is: skin, mean, bones, marrow. While Daruma was teaching Chan Buddhism to his students, he was using the phrase “you have received my bones” when they seemed to understand the deeper meaning. On the contrary, he was telling them that they “have received his skin”, when they understood the teaching only superficially. This superficial, wrong or opposite notion was the primary meaning of the word 皮肉, which was modified across centuries to mean sarcasm with a negative connotation. Similarly, the word 骨髄 (pronounced koduzui) refers to the essence, the true self. How interesting that two so different cultures ended up using the term “skin” to describe the vile, nasty irony? (*Sarcasm is derived from the Greek word “sarka” which means skin).

P.S. This gentleman, Daruma, is the inspiration for the characteristic Daruma dolls, the ones that are used to make a wish. When one has a wish in mind, they can receive a Daruma doll with unpainted eye sockets, make the wish, paint a single eye and then wait. When the wish comes true, they are expected to draw the other eye. When the doll has fulfilled its purpose, it is returned to the temple to be ritually burnt. Daruma dolls have different colors depending on the type of the wish they are used for.

Looking for something else?

Διαβάστε περισσότερες σύντομες πληροφορίες εδώ / Find more info bites

Day Hike from Tokyo: Mt. Takao

Back to the basics, because the MOST elementary mountain around Tokyo is none other than Mt. Takao (高尾山). It is tiny (only 599m tall), easily accessible by train and cable car, and has interesting foliage colors all year round.

The station for the lift
The train station at Takaosan-guchci

Mt. Takao is primarily famous as an easy pilgrimage location, owning to the Buddhist temple complex that is located at its summit. The association of Mt. Takao to the Yamabushi and Shugendo pilgrims helped increase its status (read about Shugendo here). Departing from Takaosan-guchi station, there are two different ropeway routes and eight hiking routes that can lead you to the top. The paths and hiking facilities are well-maintained; there’s even a boot-washing corner in front of the station. It is almost always crowded, but the peak season is during the cherry blossoms in April and during the red foliage in November.

Monuments dedicated to ancestors and spirits along the path
The mountain is covered by lush greenery

The symbol of the mountain is the Tengu (天狗), the messenger of the gods. Although the name means “heavenly dog”, Tengus are depicted with human bodies, bird beaks and wings. The large nose and the red-colored face are also common traits. In Takao, a pair of Tengu is the most prominent iconography. The first Tengu is a Karasutengu (烏天狗) with greenish skin and a crow’s beak, which holds a sword. The second Tengu is a Hanatakatengu (鼻高天狗) with reddish skin and a long nose, which holds a feather fan. Statues of Tengu, octopi, squirrels, turtles and other lucky animals can be found all around the mountain.

The two most famous Tengu of Takao
Wooden steps and mushrooms

Another sightseeing spot on the mountain is the cedar tree with octopus roots. The Tako-sugi tree was blocking the way when a Yamabushi monk was trying to open a path. He thought that there was no other way to solve the problem, apart from cutting down the tree. On the next day, when he was getting his saw ready, the monk realized that the tree had curled its roots like an octopus, making way for the path.

Jizo statues of the ancestors
Grape ice-cream and statues of Buddhist saints

A few small waterfalls are scattered around, depending on the ascending path. I liked the Snake falls and the Biwa fall. There is an observation deck at Inari-yama. I usually like to hike the unpaved route 6 and then do a small loop to get to the Yakuoin temple.

Wood carvings that depict a monkey
One of the temple buildings, proudly supported by the Yakult yoghurt company

At the top, there is a flat area with a couple of shops and restaurants. A few meters further you can find an observatory with a view to Mt. Fuji. This part is also where you can enjoy red Momiji and pink Sakura trees.

The top of Mt. Takao

Actually, Mt. Takao is the exit point of a large network of paths that reach as far as Mt. Minoo in Osaka. If your end goal is exercise, you can keep moving and get further away from Hachioji in Tokyo to end up at lake Sagami in Kanagawa. In between, there’s Mt. Kobotoke-Shiroyama. The large hut there is more spacious and less crowded than the ones on Mt. Takao. You can recognize this mountain peak from the grumpy, wooden Tengu statue that has turned its back to Tokyo.

The top of Mt. Kobotoke-Shiroyama
The mountain hut on top of Mt. Shiroyama
View towards Tokyo

From Kobotoke, the path turns and climbs down the mountain towards lake Sagami. A lot of Jizo statues are scattered around. I recommend stopping for mochi and tea at Fujimi-chaya (富士見茶屋) in Chigira. The thatched roof of the chaya is barely holding the weight of all the moss that is covering it, but the grandma who owns the shop has a smile that cures everything.

View to lake Sagami
Rice fields and cemeteries

The next checkpoint is Benten bridge (弁天橋). Right before the bridge there’s a cat sanctuary for stray cats (弁天橋猫の会). You can donate money for our furry friends and receive some fresh yuzu as a reward. Continue walking along Sagami River and you will eventually end up at the hydroelectric plant and the dam. The lake was one of the large infrastructure projects of the Showa era.

Sagami river and Benten bridge
A cat sanctuary
The banks of Sagami river
View of the lake

Sagami lake used to be a prominent resort a few decades ago. Nowadays, only the shell of its past self remains. The boat owners can be racist so beware, but the lady with the small coffee shop Fujiya (富士屋) gave me three traditional dolls and a tea pot with a 90% discount. You can also find some establishments that have arcade machines so old that I doubt that they are still working.

The park at lake Sagami
Enjoy the boat ride
Arcades from decades past

If you want to check out the details of this hike, you can follow the route here. If you liked this article, share it with your friends. Do you have any hiking tips for the area? Add them in the comments. You can also follow this blog, follow me on Instagram or Facebook, to never miss a post. Until next time!



Read more:

Info Bites: The Jindai Moji Conspiracy

English below.

[GR] Για σήμερα έχω ετοιμάσει μια θεωρία συνομωσίας από το μακρινό παρελθόν. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, η πρώτη θεά των Ιαπώνων ήταν η Σεορίτσου-χίμε (瀬織津姫). Οι Ιάπωνες δεν ήταν αυτοί που ξέρουμε σήμερα, ήταν αγνοί ιθαγενείς που έγραφαν με το αλφάβητο γουόσιτε. Όταν ήρθαν “οι άλλοι” (οι κινέζοι, οι κορεάτες;) από την ηπειρωτική χώρα, έφεραν τα ιδεογράμματα και κατέστρεψαν τη γλώσσα γουόσιτε των ιθαγενών. Αντικατέστησαν τη Σεορίτσου-χίμε με το δικό τους ξενόφερτο θεό, τα ιστορικά βιβλία την έσβησαν και οι ναοί της αντικαταστάθηκαν με ναούς της θεάς Αματεράσου.

Έτσι λέει η θεωρία συνομωσίας. Όμως ποιά είναι η ιστορική αλήθεια; Η γλώσσα γουόσιτε είναι ένα από τα Τζιντάϊ Μότζι (神代文字, γράμματα από την εποχή των πνευμάτων), μια ομάδα γενικά ψευδών “αυτόχθονων” ιαπωνικών αλφάβητων. Τα γράμματα του γουόσιτε εικάζεται ότι είναι έμπνευσης μόλις 300 χρόνων, και όχι χιλιετιών όπως θα έπρεπε για να βγαίνουν τα νούμερα. Όλες αυτές οι θεωρίες συνομωσίας για τη γραφή γουόσιτε και την Σεορίτσου-χίμε έχουν εξάρσεις σε περιόδους πολέμου και φαίνεται ότι είναι μια προσπάθεια επιστροφής στις ρίζες και απόδειξης της “καθαρότητας του ιαπωνικού πολιτισμού” μακριά από τις κακές προσμίξεις της ηπειρωτικής Ασίας.

Ιερά της Σεορίτσου-χίμε υπάρχουν ακόμη, αν και παρουσιάζεται ως μικρή θεά των νερών και των καταρρακτών. Αυτά βρίσκονται συνήθως κοντά σε νερό σε σημεία όπου υπάρχει ήδη κάποιο μεγάλο ιερό της Αματεράσου, όπως στο Ίσε Τζίνγκου του νομού Μίε και το Τακατσιχό του νομού Μιγιαζάκι.

Το αλφάβητο γουόσιτε / Woshite script

[EN] This time, I’ve prepared a conspiracy theory from the distant past. According to that theory, the original goddess of Japan was Seoritsu-hime (瀬織津姫), not Amaterasu Omikami. The Japanese of that time were not the same as today, they were natives who used a written script called woshite (ヲシテ). When “the others” arrived (Chinese? Koreans?) from the mainland, they brought their kanji characters and destroyed the local woshite script. They replaced Seoritsu-hime with their own foreign god, history books erased her presence, and her shrines became shrines of Amaterasu.

That is what the conspiracy theory claims. But what is the historical truth? Woshite is one of the scripts that are referred to as Jindai Moji (神代文字, scripts from the age of the gods), a group of “native” japanese scripts that are generally considered hoax or false. Woshite letters are assumed to be a creation of some 300 years ago, not thousands as claimed. Similar theories about woshite script and Seoritsu-hime tend to re-appear during a heightened nationalistic climate and seem to be an attempt to get back to the roots and a proof of the “purity of the Japanese culture”, which is stripped from the malicious additions of mainland Asia.

However, small shrines devoted to Seoritsu-hime do exist, although she is worshipped as a small goddess of water bodies and waterfalls. Such shrines can usually be found next to the water element inside compounds with a large shrine of Amaterasu, such as Ise Jingu in Mie prefecture and Takachiho in Miyazaki prefecture.

Looking for something else?

Ιαπωνική Μυθολογία 101

Ιστορίες αγάπης, εγωισμού, ζήλιας, και gore. Τα πέντε πρόσωπα που πρέπει να γνωρίζετε από την ιαπωνική μυθολογία.

Διαβάστε περισσότερες σύντομες πληροφορίες εδώ / Find more info bites

Visit Engakuji: Autumn in Kamakura

Koyo season is upon us, and probably the best location around Kamakura to marvel at the beauty of autumn leaves is the quiet temple of Engakuji (円覚寺). Today, we’ll stroll around the temple complex and discuss some of the history of the Shogunate of Kamakura and Zen Buddhism.

Walking from Kita Kamakura station
The main entrance to the temple

Engakuji is located just next to Kita-Kamakura train station. In November, you can spot it from the lush amber colors and the queue of people who are trying to take a mediocre picture of the autumn foliage. The temple is actually a Zen monastery founded eight centuries ago, which is deemed important enough to be registered as a candidate in UNESCO’s world heritage sites. As for the who ordered the construction of the temple, it was the almighty Hojo clan, the de-facto rulers of the Shogunate through a web of marriages and conspiracies. The occasion was that Hojo Tokimune successfully repelled the Mongolian invasion. Interestingly, the word Kamikaze (lit. divine wind) came to be from the powerful storms that fell on the Mongolian fleet, thus protecting Japan.

The gate in front of the ticket booth

Since Engakuji is such an important cultural property, an entrance fee is in place for its preservation. Stepping in, the visitor is greeted by the great ‘Mountain Entrance’, the Sanmon (山門). Although a wooden structure, the roof is covered with copper and the inscription is a work of some ancient Emperor. As a pilgrim, you are expected to walk through the gate and break through the earthly bondages, in order to reach a state of emptiness, without substance and without wants. Other notable structures are the giant bell and the main hall, with an impressive ceiling mural that depicts a dragon. Thankfully, the temple complex spans a large area, so there is a dozen of other structures to explore. Large junipers and other trees are decorating the landscape in between the buildings.

The Sanmon gate
An autumn-themed decoration for the purification fountain (chozu-ya in japanese)
The main hall

Looking to the left of the main hall, you are going to spot two buildings with a characteristic thatched roof. The first one (and more impressive) is the Senbutsudo, a hall used for meditation and recitation of Sutras. Next it stands the Kojirin, a more modest hall were trainee monks and newcomers can practice meditation. Zen meditation sessions, called Zazen in Japanese, are held regularly at the temple grounds, some of which are also available online (thanks Covid).

Senbutsudo hall for Zen meditation
Kojirin meditation hall for trainees

The monk that actually established the monastery under Hojo’s command, was a Zen monk who came from China as an immigrant, to become the advisor of Hojo Tokimune. China was always the origin of many traditions, culture, religions and art forms that were adopted from high-class Japan. Affluent Japanese leaders always tried to preserve the flow of information and novelty from China. The temple complex of Engakuji was established following the Chinese system of ‘Five Mountains and Ten Monasteries’ or Gozan for short, which were founded by the government and operated as bureaucratic centers for the Shogunate. The famous Tenryuu-ji temple in Kyoto’s Arashiyama, with its own extremely pretty mural of a dragon, is one of Kyoto’s Gozan temples. Tokei-ji (which I described in a recent post) was a part of an equivalent system of nunneries. By imbuing religious morality into state authority, the Shogunate leaders managed to use Gozan temples as ministries and assign to the monks the burden of state affairs.

View from above, at the staircase to the small cemetery
The path towards the Shariden

Here, I came across a scene that I’ve found in other old temples around Kamakura, a group of caves with statues placed inside. This kind of ‘primitive’ adoration fascinates me, because the monks always made sure to construct verandas to view the caves from afar, instead of getting closer. It is like the gods are ascetic monks requesting silence and solitude. There are also two ponds, the larger Myokochi and the smaller Shinji pond. The latter is part of a Zen garden. You can spot such gardens from the white pebbles, the stone elements and the subjugation of greenery.

The side of Myokochi pond
Caves close to Jutokuan
A Zen garden at Hojo

At the inner garden of Hojo, there are approximately 100 Kannon statues standing still. I didn’t count them myself, but I can assure you that they are many. I tried to notice the expressions of each one, because all are different with each other, but some were too eroded by the rain to judge. However, I really liked the wooden carvings at the door, depicting two great dragons with open wings flying above the sea. The large juniper tree in the middle was supposedly planted from the Chinese founder of the temple himself, as this building was traditionally the living quarters of the head priest.

Some of the Kannons
More of the Kannons
A dragon flying above the sea
A dragon emerging from the water

Ascending higher to the depths of the complex, you can find a small cave, a power spot of sorts. That’s Byakurokudo, the location where the founder gave his first sermon at the opening of the temple. A herd of white deer appeared to attend the sermon and listen to his teachings. This miraculous event was commemorated in Engakuji’s name, by adding the prefix Zuirokusan (瑞鹿山, temple of auspicious deer) to the full name ‘Zuirokusan Engaku Kōshō Zenji’.

The spot where white deer appeared
Wooden Ema for wishes

The inner-most structure is Obaiin, a small temple devoted to Kannon, with strong ties to the Ashikaga shogunate. A half-burnt wooden statue of Kannon(?) greats you on the way in. The small garden is surprisingly calm and pretty. This is the end of the path, but a cafe serves maccha tea and other refreshments just below Obaiin. There was a story about spoons that I came across at that cafe, but it is impossible to recall it now. There is an additional entrance fee at this area, probably because Hojo Tokimune is enshrined at this place, and the building is essentially a mausoleum of the Hojo clan. After paying, you receive incense sticks to burn as offering in front of Hojo’s grave.

The garden of Obaiin
A wooden statue of Kannon
A view of Kamakura from Engakuji

This was our short stroll for today. I hope that you enjoyed the color palette of Japanese autumn. Regarding the next topic, I’m still considering whether excursions to Nagoya or Kyushu should be given priority. Additionally, I’ll try to add a few suggestions for autumn hikes around Tokyo. If you liked this post, please share it with your friends. Until next time!



Διάβασε κι αυτό:

Τα πεύκα στη θάλασσα

Τον προηγούμενο αιώνα έγιναν κάποιες ανακατατάξεις και φτιάχτηκαν άλλες τρεις τριπλέτες αξιομνημόνευτης ομορφιάς, αλλά ο παλιός είναι αλλιώς. Γι’ αυτό και σήμερα θα δούμε πώς είναι η θέα στα πευκόνησα της Ματσουσίμα (松島).

Συνέχεια