belleelene

Που λέτε, κάτι συνέβη πέρσι τον χειμώνα, και κάπως κατέληξα να πηγαίνω στη Βαρκελώνη δύο μήνες σερί. Βασικά, αυτό που συνέβη είναι φίλες – καλές, καρδιακές – που είναι πιο εύκολο να τις πετύχω στην Ευρώπη παρά στην Ελλαδίτσα. Κι αφού πήγα, χόρτασα (και όπου να ‘ναι θα ξαναπάω), πάρε μια γεύση από το πώς είναι η πρωτεύουσα της Καταλονίας.

Η Βαρκελώνη είναι η πρωτεύουσα της Καταλονίας και μία από τις πιο δημοφιλείς πόλεις της Ισπανίας. Με πληθυσμό περίπου 1,7 εκατομμύρια κατοίκους και μια μητροπολιτική περιοχή που φτάνει τα 4,8 εκατομμύρια, αποτελεί σημαντικό οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο. Βρίσκεται στο διάδρομο που ενώνει την Ισπανία με τη Γαλλία, γεγονός που οδήγησε στην ανάπτυξη της ιδιαίτερης τοπικής διαλέκτου. Πες μου εσύ δηλαδή: η φράση “si us plau” (σας παρακαλώ) σου ακούγεται ισπανική ή γαλλική; Μεγάλο δράμα η καταλανική διάλεκτος – ο δικτάτορας Φράνκο δεν τη συμπαθούσε και πολύ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη σύγχρονη πολιτική σκηνή της Καταλονίας.

Η Βαρκελώνη έχει ευχάριστο μεσογειακό κλίμα, ελαφρώς πιο δροσερό και σίγουρα πιο υγρό από το δικό μας. Παραλίγο να ήμασταν κομμάτι τους – άντε να μη θυμηθώ τότε που η Καταλανική Κομπανία (Gran Companyia Catalana) κατέλαβε την Αθήνα, όταν δεν τους πλήρωσε όσα είχαν συμφωνηθεί ο τότε Φράγκος Δούκας της Αθήνας, Walter V of Brienne. Είναι ό,τι πρέπει για τριήμερη απόδραση, όπως για παράδειγμα ένα ταξίδι γενεθλίων. Ταυτόχρονα, είναι πλέον σημαντικό κέντρο συγκέντρωσης ψηφιακών νομάδων. Αξίζει να αναφερθεί ότι και οι δύο αυτοί παράγοντες – δηλαδή ο μαζικός τουρισμός και η μετανάστευση εργαζομένων με σχετικά υψηλό εισόδημα – έχουν δημιουργήσει τριγμούς στην τοπική κοινωνία. Το φαινόμενο του εξευγενισμού (gentrification, στα αγγλικά) δεν είναι παίξε-γέλασε, μιας και αυξάνει τον πληθωρισμό, τις τιμές των ενοικίων και μειώνει τις διαθέσιμες επιλογές στέγης για τους ντόπιους, που αδυνατούν να χαρούν την πόλη τους. Αθήνα, ακούς;

Παρόλα αυτά, και μόνο αν μου υποσχεθείς ότι θα είσαι καλός και φρόνιμος, “ταξιδευτής” (sic) και όχι τουρίστας, εγώ θα σου δείξω τις γωνιές που μου άρεσαν περισσότερο στη Βαρκελώνη.

Διαδρομή 1: Ιστορικό Κέντρο & Γοτθική Συνοικία
📍 Έναρξη: Πλατεία Καταλονίας

• Las Ramblas – Ο πιο διάσημος πεζόδρομος, γεμάτος ζωντάνια. Απλά πρόσεχε μη σου βουτήξουν το κινητό, μες στη βαβούρα.
• Mercat de la Boqueria – Πολύχρωμη αγορά με φρέσκα προϊόντα και τοπικές λιχουδιές.
• Barri Gòtic (Γοτθική Συνοικία) – Στενά σοκάκια, μεσαιωνική ατμόσφαιρα και ιστορικά κτίρια. Εκεί βρίσκεται επίσης και ο καθεδρικός Ναός της Βαρκελώνης.
• Plaça Reial – Όμορφη πλατεία με καφετέριες και εντυπωσιακά φανάρια του Γκαουντί.
• Παραλία Barceloneta – Έχει τη μαρίνα, ένα τελεφερίκ για το κάστρο του Montjuic, παραλία με άμμο, ταβερνεία. Προσοχή στους γλάρους: ήθελαν να μας φάνε τις βάφλες, είναι άκρως επιθετικοί!

📍 Τερματισμός: Στροφή προς την επίσης μεσαιωνική συνοικία El Born, για το μουσείο μοντέρνας τέχνης Moco, αλλά κυρίως για μπαρ και ποτά.

Διαδρομή 2: Τέχνη & Αρχιτεκτονική του Γκαουντί
📍 Έναρξη: Casa Batlló, το οποίο ανά διαστήματα φωτίζουν με διαφορετικά σχέδια και χρώματα. Η Βαρκελώνη είναι η μόνη πόλη (και όχι πρόσωπο) που έχει τιμηθεί με το βασιλικό χρυσό μετάλλειο αρχιτεκτονικής από το Royal Institute of British Architects, εκ μέρους της Βρετανικής Μοναρχίας.

• Casa Milà (La Pedrera) – Ένα φουτουριστικό κτίριο με κυματιστές γραμμές. Όλα τα κτίρια στην περιοχή είναι πανέμορφα, μιας και ξεκίνησε ένας καψερός να κάνει ένα όμορφο σπίτι, ζήλεψαν οι γείτονες, οπότε έκαναν και τα δικά τους λίγο πιο φάμπιουλους. Αλλά φεϋ, ο Gaudí νικάει.
• Passeig de Gràcia – Πολυτελής λεωφόρος με εντυπωσιακά κτίρια. Δηλαδή η Ερμού.
• Sagrada Familia – Το αριστούργημα του Gaudí. Ολημερίς το χτίζανε, και το βράδυ γκρεμιζόταν. Μέχρι που τον Gaudí τον πάτησε το τραμ, και χάθηκε η επιφοίτηση του ταλέντου.
• Recinte Modernista de Sant Pau – Κρυφό αρχιτεκτονικό διαμάντι δίπλα στο νοσοκομείο.
• Park Güell – Πολύχρωμες δημιουργίες του Gaudí και πανοραμική θέα από το Mirador de Joan Sales.

📍 Τερματισμός: Στη Gràcia για φαγητό και ποτό.

Νομίζω πως με μάγεψαν τα μπαλκόνια της πόλης. Σημαίες παντού—της Καταλονίας, της Παλαιστίνης, της LGBTQ+ κοινότητας. Άσχημες, ψηλές πολυκατοικίες, σαν τις δικές μας στην Κυψέλη, όμως καμωμένες όμορφες, χάρη στα χρώματα και τα σχέδια που προσθέτουν οι ένοικοι. Να μη σχολιάσω την υπέροχη ρυμοτομία, που βοηθούσε ώστε να μην χάνεσαι ποτέ. Βέβαια, η ύπαρξη της θάλασσας και το αεράκι που φέρνει μαζί της, πάντα βοηθούσε στον προσανατολισμό. Ίσως το μόνο που με ενόχλησε ήταν η έντονη μυρωδιά αποχέτευσης—ένα περιοδικό φαινόμενο που εμφανίζεται σε συγκεκριμένες περιοχές και εποχές του χρόνου. Α, και μια δέουσα προσοχή είναι απαραίτητη σε όλες τις ψεύτικες ιστοσελίδες με εισιτήρια για τα αξιοθέατα, όπως τη Σαγράδα Φαμίλια και το Πάρκο Γκιουέλ, μιας και επιτήδειοι πουλάνε ισχύοντα εισιτήρια με ένα 25% επιπλέον κέρδος “διαχείρισης”, γιατί έτσι.

Ανάλογα με τη σεζόν, υπάρχουν εξαιρετικές εκδηλώσεις στη Βαρκελώνη. Περάσαμε πολύ όμορφα μετά την Πρωτοχρονιά, όταν γιορτάζεται ο ερχομός των μάγων-βασιλιάδων με τα δώρα (παράλληλα με τα δικά μας Θεοφάνεια). Μια μεγάλη παρέλαση αρμάτων, η Cavalcada de Reis, οργανώνεται στην πόλη, και καμία βροχή δεν τη σταματάει. Φυσικά, ο αθλητισμός δεν λείπει—ειδικά όταν με έσυραν, εμένα, μια όχι και τόσο φανατική φίλαθλο του Παναθηναϊκού, να παρακολουθήσω αγώνα μπάσκετ μεταξύ Μπαρτσελόνα-Ολυμπιακού στο Palau Blaugrana. Τουλάχιστον φώναζα σε κάθε καλάθι της Μπάρτσα! Α ναι, μιας και το θυμήθηκα: για τους μυημένους, η σύντμηση του ονόματος της ομάδας είναι Barça, ενώ της πόλης είναι Barna. Επίσης, στις 23 Απριλίου, την ημέρα του Αγίου Γεωργίου, προστάτη της πόλης, οι Καταλανοί ανταλλάσσουν βιβλία και τριαντάφυλλα. Σύμφωνα με τον θρύλο, όταν ο Άγιος Γεώργιος σκότωσε τον δράκο για να σώσει την πριγκίπισσα, κόκκινα τριαντάφυλλα ξεφύτρωσαν εκεί που έπεσε το αίμα του. Αυτή η παράδοση ενέπνευσε και την UNESCO να καθιερώσει την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου, η οποία συμπίπτει με την επέτειο του θανάτου του Σαίξπηρ και του Θερβάντες.

Ωσάν κομπιουτεράς με περγαμηνές που σέβεται τον εαυτό του, φυσικά και πέρασα μια βόλτα από το πανεπιστήμιο. Αλλά το πιο σημαντικό, κλείσαμε μια ξενάγηση στον υπερυπολογιστή Mare Nostrum του Barcelona Supercomputing Center. Οι -μέχρι τώρα- τέσσερις εκδόσεις του υπερυπολογιστή στεγάζονται εκεί, με την 4η να βρίσκεται εντός του πρώην ναού Torre Girona. Δείτε τι ωραία δείχνουν τα racks με τα υποσυστήματα μέσα στην εκκλησία! Όσον αφορά τις πεζοπορίες, εννοείται ότι έχω να προτείνω μια βόλτα στο Μοναστήρι του Μοντσερράτ, που μου θύμησε αρκετά τα Μετέωρα σε ύφος.

Άφησα για το τέλος το φαγητό. Ισπανία σημαίνει αλλαντικά, παέγια, τάπας και τσούρος. Αλλά συγκεκριμένα στην Κατανολία αξίζει να ψάξεις λίγο παραπάνω, δηλαδή μπρουσκέτες με ντομάτα (Pa amb tomàquet), μπακαλιάρο με σταφίδες, σάλτσα Allioli, κέικ tortell (ή πιο συγκεκριμένα το πρωτοχρονιάτικο tortell de reis), κρουασάν xuixos, κρέμα καταλάνα, κρασί cava και λικέρ Ratafia από το μοναστήρι του Μοντσερράτ. Προσωπικά, κάθε μέρα άλλαζα 3-4 μαγαζιά με τάπας και δοκίμασα άπειρο βερμούτ. Νομίζω το αγαπημένο μου ήταν στο Bar Jai-ca, αλλά η ανάμνηση έχει ξεθωριάσει λίγο.

Έχω σημειώσει όλα τα μέρη που πήγα και μου φάνηκαν ενδιαφέροντα στον παρακάτω χάρτη, για να πάρεις μια ιδέα. Έχεις ξαναπάει και έχεις τα δικά σου αγαπημένα μέρη να προτείνεις; Μη διστάσεις να μου πεις στα σχόλια. Αν σου άρεσε αυτό το άρθρο, μοιράσου το με τους φίλους σου. Μπορείς να ακολουθήσεις το blog ή τους λογαριασμούς μου σε Instagram ή Facebook, για να μη χάνεις καμία ανάρτηση. Μέχρι την επόμενη φορά!