Ινδοκίνα χωρίς Ταρζανιές

Τόσα χρόνια στην Ασία, και οι φίλες μου δεν κατάφεραν ποτέ να έρθουν να με δουν. Φοιτήτριες στην αρχή, που να βρούμε τα λεφτά για υπερπόντια ταξίδια. Covid και κλειστά σύνορα μετά, πάει η Έλενα, πάει και το σπίτι στο Τόκιο, κλάφτα. Ηταν λοιπόν φυσικό και επόμενο να οργανώσουμε όλες μαζί ένα ταξίδι στην ανατολή με αφετηρία την Ελλάδα, και βρήκαμε ένα μέρος που να μην έχω πάει: την Ινδοκίνα – συγκεκριμένα το Βιετνάμ και την Καμπότζη (εξαιρείται η Ταϊλάνδη – δες εδώ).

Μιας και ήταν η πρώτη μεγάλη εξόρμηση των φιλενάδων μου, οι οποίες δεν κάνουν τις ίδιες ταρζανιές με εμένα με την ίδια ευχαρίστηση, αλλά και μιας και καμία μας δεν είχε χρόνο να οργανώσει το πλάνο ταξιδιού, μετακινήσεις και διαμονές, διαλέξαμε την εύκολη λύση του οργανωμένου πακέτου ταξιδιού. Κατεβάσαμε το μέσο όρο ηλικίας του γκρουπ λιγουλάκι (γιατί ποιος εργαζόμενος 30άρης έχει άδεια φθινοπωριάτικα), αλλά ξέραμε ότι εφόσον προσφέραμε συνεχές ΙΤ support, θα κερδίζαμε τη μητρική φροντίδα των κυριών του γκρουπ – δηλαδή θα μας ταΐζανε λιχουδιές σε όλο το ταξίδι, χεχε.

Προς μεγάλη μου ευχαρίστηση – ή μάλλον επειδή η λογική έτσι προστάζει – το πλάνο ταξιδιού του πακέτου ήταν ίδιο με αυτό που είχα σχεδιάσει κ εγώ στις αρχές, όταν ακόμη σκεφτόμουν να το οργανώσω μόνη μου. Δηλαδή, ξεκινάς από το βορρά και κατεβαίνεις προς το νότο. Η διασύνδεση εκεί γύρω συχνά είναι ευκολότερη με αεροπλάνα παρά με τρένα και λεωφορεία, ειδικά όταν κουβαλάς κοκέτικες αποσκευές. (Αφήνω σα σημείωση εδώ ότι εγώ ωραία πέρασα και στην τελευταία θέση ενός τρένου στην Ταϊλάνδη, που πήγαινε πιο αργά κι από γαϊδούρι, οπότε ξεκάθαρα γίνεται). Η διαδρομή μας λοιπόν ξεκινά από το Ανόι του Βιετναμ, συνεχίζει στο Χουέ και τη Χόι Αν, περνά για λίγο στην Καμπότζη στο Σιεμ Ρεπ και την Πνομ Πεν, και κλείνει πίσω στο νότιο Βιενταμ, στη Χο Τσι Μινχ Σίτι (ή αλλιώς Σαϊγκόν).

Το Ανόι

Πρώτο έτος σχολής, μας τα είχαν πρήξει ολίγον με τους πύργους του Ανόι, από κει το έμαθα. Μετά, από τη συγκάτοικό μου στο μεταπτυχιακό, τη Χοά (προφέρεται με ορθάνοιχτο στόμα στο -α), την καλύτερη μαγείρισσα νεμ που γνωρίζω (μία ξέρω δηλαδή και είναι η καλύτερη). Το Ανόι είναι η Θεσσαλονίκη του Βιετνάμ, η βόρεια συμπρωτεύουσα, η αρχοντική και χαλαρή κοσμποπολίτισσα, το στολίδι του κόλπου του Χα Λονγκ. Έχει ναούς, καφέ, τρίκυκλες χειράμαξες που τρέχουν σαν τρελές και πρόσβαση στην εκπληκτική φύση του Βορρά. Το έμβλημα της πόλης (όπως η Ακρόπολη κ ο πύργος του Άιφελ) είναι η πύλη στην είσοδο του ναού της λογοτεχνίας. Οι φίλες μου; ενθουσιασμένες με τις πύλες, τις πέτρες, τις λίμνες, αλλά ταυτόχρονα διστακτικές με κάθε άγνωστο φαγητό του δρόμου. Το αγαπημένο μας θέμα συζήτησης ήταν συνήθως τα πλαστικά κοντά καρεκλάκια που βλέπαμε στα υπαίθρια μαγαζιά των πεζοδρομίων.

Temple of Literature (Văn Miếu – Quốc Tử Giám)

Το μαυσωλείο του βιετναμέζου ηγέτη Χο Τσι Μινχ

Η Σαϊπαν και το όρος Φαρσιπαν μου έμειναν για να τα πεζοπορήσω στο μέλλον, και αντ’ αυτού πήραμε σβάρνα τις περιοζές με υγρό στοιχείο. Στον ποταμό Tam Coc στην επαρχία Ninh Binh οι βαρκάρηδες κωπηλατούν με τα πόδια, με μία εκπληκτική ικανότητα που τους επιτρέπει να ξεκουράζουν τα χέρια τους και να εντυπωσιάζουν τους τουρίστες. Πολύ κοντά βρίσκεται και η παλιά αυτοκρατορική πόλη της Hoa Lư. Εναλλακτικά, στον κόλπο του Ha Long, μπορείς να επιλέξεις διήμερη κρουαζιέρα και να ξυπνήσεις βλέποντας την ανατολή από τη τζαμαρία της καμπίνας σου, ή και να αγοράσεις μια μπύρα από τον πλανόδιο βαρκάρη που θα περάσει μπροστά από το μπαλκόνι σου. Εκτός από όλα αυτά, εγώ πήγα να βρω τη Χοά και τις κόρες της για να φάμε -μέτρια- νεμ, κεφτεδάκια από κιμά χοιρινού τυλιγμένα με χέλι, και σαλάτα με μέδουσα.

Μικροπωλητές πάνω σε βάρκες που πουλάνε λαθραία τρόφιμα και ποτά στα διαπλέοντα κρουαζιερόπλοια

Η Χουέ

Την λένε “Πόλη των αρωμάτων” γιατί κάποτε κατέβαζε ο ποταμός όλες τις ευωδιές μαζί με τα πέταλα που κυλούσαν στη ροή του. Οι Ιάπωνες έχουν λέξη γι αυτό, το λένε χάνα-ικάντα (σχεδία από πέταλα). Βέβαια εγώ μύρισα κατά βάση την ποταμίλα και μετρούσα τις κατσαρίδες που έβγαιναν για ποτό μαζί μας τα βράδια. Οι παγόδες είναι πιο λιτές από τις Ιαπωνικές και τις Κορεάτικες, και σαφώς επηρεασμένες από την κινέζικη αισθητική, κι ας είναι οι Κινέζοι ο αρχέγονος εχθρός των Βιετναμέζων. Εδώ βρίσκεται και η σακαράκα του μοναχού Thích Quảng Đức που αυτοπυρπολήθηκε στη Σαϊγκόν το 1963, σε ένδειξη διαμαρτυρίας προς την καταπίεση των Βουδιστών από το καθεστώς του Νγκο Ντιν Ντιέμ, όπως φαίνεται στην εμβληματική φωτογραφία του Malcolm Browne.

Η παγόδα Thiên Mụ Pagoda πάνω από τον ποταμό των αρωμάτων

Το αυτοκίνητο του μοναχού που αυτοπυρπολήθηκε

Η Χόι Αν

Μετά από μια σύντομη στάση για κρασί και μύδια στο Kim Thao Quán, συνεχίσαμε προς το νότο. Εγώ ήξερα το Ντα Νανγκ επειδή εκεί κανονίζουν τα επιστημονικά τους συνέδρια συνήθως οι Ιάπωνες πανεπιστημιακοί. Η Χόι Αν είναι η διπλανή πόλη, και ευτυχώς, λίγο πιο προσεγμένη και ήσυχη. Αυτό δεν εμποδίζει τους άγγλους τουρίστες που ρουφούν αέριο από τα happy balloons να το μετατρέψουν σε Φαληράκι της ανατολής. Η μία φίλη μου πάντως είπε ότι το τζιν που πήρε από το δρόμο ήταν εξαιρετικό, ενώ η άλλη ανακάλυψε ένα εξαιρετικό τσάι αγκινάρα. Πιστή στα ενδιαφέροντά μου, εμένα μ’ άρεσαν περισσότερο τα αρχαιολογικά ευρήματα στο My Son, όπου έμαθα για τη δυαδικότητα αρσενικού και θηλυκού στον ινδουισμού, το γιόνι και το λίνγκαμ (ντάξει, τα είχα ακούε πρώτα σε ένα επεισόδιο του too hot to handle). Εννοείται ότι περάσαμε μια βόλτα για τζάμπα μπύρες στο θεματικό πάρκο της ζάμπλουτης οικογένειας Sun, το Sunworld, αλλά αν μπορούσα θα το απέφευγα – άξιζε μόνο για τη βόλτα με το τελεφερίκ. Με την εμπειρία που με διακατέχει, πρότεινα το φθινόπωρο για το ταξίδι μας ώστε να πετύχουμε καλό καιρό. Ευτυχώς, ο τυφώνας που μας βρήκε μας πέτυχε εδώ, στο θέρετρο, ώστε να συνεχίσουμε να πέφτουμε με τα μούτρα στο μπουφέ και στη σάουνα ασφαλείς και προστατευμένοι.

Η νυχτερινή αγορά του Χόι Αν, το Chợ đêm Hội An

Ο αρχαιολογικός χώρος του My Son με μια δόση από gravity falls

Ο ταραγμένος ωκεανός πριν τον τυφώνα στην παραλία Bãi biển Cửa Đại

Το Σιεμ Ρεπ

Λάρα Κροφτ, αγάπη μου, πάντα ήθελα να ακολουθήσω τα βήματά σου. Είχα πάθει παράκρουση. Από ναό σε ναό, από πέτρα σε πέτρα, έκανα σα παιδάκι σε νεροτσουλήθρες. Το Άνγκορ Βατ που τόσο μου είχαν παινέψει στην Ταϊλάνδη, τα παλαιότερα αρχαία της περιοχής και ναοί που τους είχε καταπιεί η ζούγκλα μέχρι να τους αποκαλύψουμε ξανά. Τι κι αν τα γλυπτά τους είναι λίγο αδρά, μπορούσα να διαβάσω όλα τα ινδουϊστικά έπη στις ζωοφόρους και τους τοίχους. Οι ντόπιοι έκαναν κι εδώ το ίδιο που κάνουν οι Ιάπωνες στα δικά τους αξιοθέατα: φορούσαν τα καλά τους παραδοσιακά κουστούμια και έβγαιναν για περπάτημα στους ναούς, δίνοντας άφθονο θέαμα (και instagram stories) στο φιλοθεάμονα τουρίστα. Αχ, ήθελα να με αφήσουν εκεί πέρα καμιά βδομάδα, απλά να περιδιαβαίνω τις πεσμένες στοές και τις σκάλες.

Ο ναός που γυρίστηκε μια από τις ταινίες της Λάρα Κρόφτ, Ta Prohm Temple

Δέντρο έχει σκαρφαλώσει τους τοίχους στο Ta Prohm Temple

Ένα μινι μάρκετ γεμάτο γάτες, το Cat Convenience Store (Sivlean Mart)

Η Πνομ Πεν

Είναι τρομερό το πώς συνδυάζεται το χαμόσπιτο και η τρύπια βάρκα πάνω στο Μεκόνγκ με το γιγάντιο ουρανοξύστη με το roof top bar και τα ακριβά κοκτέιλ. Ο ορισμός της ανοιγμένης ταξικής ψαλίδας μάλλον είναι κρυμμένος κάπου εδώ. Φτώχεια μαύρη, λιμανίσια παραρέλα από γυναικεία παρέα και εν δυνάμει νύφες, ψώνια με φόντο τα πορτρέτα του βασιλιά. Το παρελθόν του εμφυλίου ολοζώντανο και ο ξεναγός να μας μιλάει έξαλλος για το πώς αυτός έχασε όλο του το σόι, ενώ το ‘92 ακόμη ο Πολ Ποτ κατείχε επίσημα τη θέση της Καμπότζης στον ΟΗΕ. Παντού έβλεπα νουθεσίες σαν αυτές που μου έλεγε ένας Καμποτζιανός συνάδελφος: «μη δίνετε λεφτά στα παιδάκια, θα σταματήσουν να πηγαίνουν σχολείο και θα επιλέξουν τη ζητιανιά ως πιο προσοδοφόρα». Αντίστοιχα κι ο φιλος μου ο Ντάρα μου έλεγε «μη μας δίνετε επιχορηγήσεις, θα φάνε τα λεφτά οι πολιτικοί και αντί για τσιμεντένιες γέφυρες, θα χτίσουν κρεμαστές ξύλινες». Η εντύπωση που μου έμεινε από τους ανθρώπους όμως είναι η ίδια που είχα σχηματίσει και μιλώντας με το Ντάρα: μπορεί να είναι η δεύτερη φτωχότερη οικονομία της Ασίας, αλλά τη μιζέρια την απεχθάνονται. Αλί σε μας τους Έλληνες μικροαστούς.

Φωτογραφίες στην πρώην φυλακή – νυν μουσείο γενοκτονίας Tuol Sleng

Ένα τουκ-τουκ, κάτι σαν άτυπο ταξί του δρόμου

Στο αυτοκρατορικό παλάτι Royal Palace of Cambodia

Το Χο Τσι Μινχ Σίτυ

Ή αλλιώς Σαϊγκόν. Προτιμώ το παλιό της όνομα, γιατί συνειρμικά μου έρχεται στο μυαλό η παραδεισένια μυθική πόλη της Σάγκρι Λα (καμία σχέση, το ξέρω, λογικά σε καμιά Λάρα Κροφτ θα το χω δει κι αυτό πάλι). Τελευταίος σταθμός, αλλά απογοητεύτηκα. Καμία μυθική πόλη, μια πρωτεύουσα γεμάτη ψηλά κτίρια, σα να ήμουν στην Αμερική, απλά με παραπάνω σύμβολα τόνων στις αγγλικές τους πινακίδες. Πήγαμε όμως στα τούνελ των Βιετκόνγκ και στο δέλτα του Μενκόνγκ, το μεγαλύτερο της Ασίας. Η φιλενάδα μου ακόμη ταράζεται όταν σκέφτεται πόσες φορές παραλίγο να βραχεί με το τη λασπουριά του ζωοδότη ποταμού. Στα θετικά της πόλης, βρήκαμε κάμποσα χιπστερομάγαζα με πολύ ιδιαίτερη αισθητική (PSYCHE SAIGON), αλλά και ένα υπέροχο κοκτέιλ μπαρ με φιλικούς σερβιτόρους (Ủ Bar).

Πωλήτρια νεφρίτη στην αγορά Ben Thanh Market

Μια ταβέρνα του δρόμου στις όχθες του ποταμού Song

Αιώρες και χαλάρωση στο νησάκι Song Tien

Τουριστικές βάρκες στο δέλτα του ποταμού Μενκόνγκ

Εν κατακλείδι, το ταξίδι αυτό μου φάνηκε περίεργο. Ενώ τα μέρη ήταν καινούρια και ενδιαφέροντα, εγώ μέσα στην καρδούλα μου δεν ενθουσιάστηκα όσο περίμενα. Δεν ενθουσιάστηκα όσο οι φίλες μου. Ίσως γιατί η Ασία μου είναι πια οικεία και δεν έχει αυτό το καινούριο; Ίσως γιατί ειδικά το Βιετνάμ, μου φάνηκε υπερβολικά διαβρωμένο από τον τουρισμό; Ίσως γιατί λόγω της οργανωμένης εκδρομής δε μπόρεσα να κάνω τις ταρζανιές που κάνω συνήθως; Ήθελα πολύ να μείνω με τα μάτια ορθάνοιχτα όπως τα κορίτσια, που τις έβλεπα να ενθουσιάζονται σε κάθε γωνία. Αλλά δεν πειράζει. Έχουμε ήδη κανονίσει το επόμενο, έχουμε ανοιχτή πρόσκληση για Νιγηρία.

Έχεις τα δικά σου αγαπημένα μέρη να προτείνεις; Μη διστάσεις να μου πεις στα σχόλια. Μέχρι την επόμενη φορά!

belleelene