belleelene

Από μικρή είχα μια αντιπάθεια για την Αγγλία, απόρροια της πρόωρης και αναπόφευκτης επαφής μου με την αγγλική γλώσσα (ναι, η μάνα μου είναι φιλόλογος αγγλικής). Την Σκωτία όμως, την έβλεπα πάντα με συμπάθεια. Να έφταιξε η δύσμοιρη Μαρία της Σκωτίας, άραγε, γι’ αυτό; Επιτέλους, ήρθε η ώρα να πατήσω τα άγια χώματα. Μιας και ήταν ταξίδι αστραπή με τη δουλειά, θα δούμε ό,τι προλαβαίνει να δει κάποιος σε τρεις μέρες στο Εδιμβούργο, με βάση τις σημειώσεις της μπαργούμαν του Jolly Judge.

Σε κλασική belleelene στιγμή, όσα μου πρότεινε η καινούρια μου φίλη τα έγραψε σε ένα κομμάτι χαρτί, το οποίο εννοείται το έχασα το ίδιο βράδυ. Αναγκαστικά έκανα το δικό μου πρόγραμμα με αφετηρία όσα κατάφερα να θυμηθώ ανάμεσα στις μπύρες. Plot twist: ξαναβρήκα το χαρτάκι όταν επέστρεψα στην Ελλάδα, και τελικά τα είχα πετύχει όλα – ακόμη και το βιβλιοπωλείο και το καφέ στο Leith. Είναι τόσο προφανείς οι επιλογές της πόλης ή μήπως είναι τόσο προβλέψιμο το μάτι του τουρίστα; Τέλος πάντων, σαν υποσημείωση πρέπει να γνωρίζεις ότι το παρακάτω περιηγητικό πρόγραμμα βασίζεται στη λογική του “δεν έχω μυαλό αλλά έχω πόδια”. Η αρχιτεκτονική της παλιάς πόλης δε βοηθά: η Victoria Street έχει ένα «μπαλκόνι» από πάνω της, και έτσι για να βρεις τον κεντρικό πρέπει να κοιτάξεις 10 μέτρα κάτω και να κάνεις τον κύκλο. Με τόσα πάνω κάτω, σοκάκια, σκαλιά, και σκιές από την πυκνή δόμηση, λογικό η πόλη να μοιάζει τόσο στοιχειωμένη ώστε να προκύψει εκεί ο Dr Jekyll και ο Mr Hyde.

Ήταν μια όμορφη ανοιξιάτικη μέρα, με τον ήλιο να λάμπει και τις κερασιές να έχουν ανθίσει. “Μιλάς όντως για το Εδιμβούργο ή πάλι ονειρεύεσαι το Τόκιο;”, θα απορήσεις και θα έχεις δίκιο. Κι όμως, έτσι έτυχε να μοιάζει η πόλη στα τέλη του Απρίλη. Επέλεξα να μείνω σε ένα hostel κοντά στο νεκροταφείο Greyfriars. Αυτό είναι που έχει μέσα την έμπνευση για τον τάφο του Βόλντεμορ, απροσδόκητα πολλές κερασιές τύπου kanzan με διπλές σειρές πέταλα και αναμενόμενα πολλούς ξεναγούς που τρόμαζαν τους φοιτητές-επισκέπτες με ιστορίες τρόμου για τους body snatchers και τον Bloody Mackenzie.

Το Εδιμβούργο είχε από τις πιο φημισμένες πανεπιστημιακές σχολές, με επιτεύγματα τόσο στη μηχανική όσο και στην ιατρική. Τόση ήταν η ανάγκη για ιατρικά δείγματα, ώστε κάποιοι επιτήδειοι άρχισαν να αρπάζουν φρέσκα σώματα από το νεκροταφείο. Λογικό ήταν όλες αυτές οι ταλαίπωρες ψυχές να ξεσηκωθούν και να το στοιχειώσουν, αλλά και οι συγγενείς τους να καλύψουν τους τάφους με σιδεριές για να κρατήσουν τα σώματα στο έδαφος, εκεί όπου ανήκουν.

Η βόλτα στο κέντρο είχε κάποια στοιχεία εμμονής με το Χάρυ Πότερ. Δεν είμαι φαν, αλλά απ’ ό,τι κατάλαβα υπάρχουν κάμποσα σημείου προσκυνήματος για όσους εξακολουθούν να συμπαθούν τη Ρόουλινγκ. Έκανα έναν γρήγορο γύρο προς την Εθνική Πινακοθήκη και το Εθνικό Μουσείο της Σκωτίας. Επέλεξα το δεύτερο, και οριακά έπρεπε να με τραβήξουν για να φύγω. Είναι από τα πιο όμορφα, λεπτομερή και πολυσυλλεκτικά μουσεία που έχω βρεθεί στη ζωή μου. Και ακόμη, όπως όλα τα ωραία πράγματα στη Βρετανία, τα μουσεία αυτά έχουν δωρεάν είσοδο. Έμαθα λίγα πράγματα που βοήθησαν την κατανόησή μου για τον Αστερίξ στους Πίκτους, για τις φυλές που αποτέλεσαν τους Σκώτους, για τον Braveheart και τους Stewart που έγιναν Stuart, ταυτόχρονα με εκθέσεις για βιομηχανική τεχνολογία, φυσική ιστορία, διεθνή πολιτισμό, μόδα και ποπ κουλτούρα – όλα αυτά σε ένα μόνο μουσείο. Στη Σκωτία διέπρεψαν ο Watt της ατμομηχανής, ο Bell του τηλεφώνου, ο Fleming της πενικιλίνης, ο Maxwell, ο Stirling, ο Dunlop, ο Lipton, η προβατίνα Dolly και το Trainspotting.

Στο μυαλό μου έμεινε μια χαρακτηριστική ιστορία: το σύμβολο της Σκωτίας είναι το γαϊδουράγκαθο. Γιατί; Μια φορά κι έναν καιρό, οι Νορβηγοί γείτονες ήθελαν να κάνουν κρυφή επίθεση. Όλα ήταν έτοιμα και σίγουροι ξεκίνησαν τη νυχτερινή τους επέλαση. Όμως δεν προέβλεψαν ότι έπρεπε να διασχίσουν έναν κάμπο γεμάτο γαϊδουράγκαθα. Οι στρατιώτες άρχισαν να βογκάνε από τα τσιμπήματα, οι αμυνόμενοι τους άκουσαν και έτσι σώθηκαν. Αυτή η ξεροκεφαλιά του γαϊδουράγκαθου θεωρείται ταυτόσημη με την ιδιοσυγκρασία του Σκωτσέζου.

Τον Αύγουστο το Εδιμβούργο σφύζει από ζωή λόγω του Φεστιβάλ. Κάποτε ήταν πολλά διαφορετικά, όμως τώρα λέμε «το φεστιβάλ» και τα εννοούμε όλα, με μουσικές, άρτο και θεάματα. Παρόλα αυτά, ένας έτερος συνδαιτημόνας σε ένα μπαρ μου είπε ότι η καλύτερη πόλη για ζωντανή μουσική και συναυλίες είναι η Γλασκώβη, αλλά αυτό μένει να το ανακαλύψω την επόμενη φορά. Στην προκειμένη, κατηφόρισα με το λεωφορείο προς το λιμάνι του Leith, στην ακτή με το προφανές όνομα The Shore. Έφαγα ψάρι με ατμιστά μπιζέλια και άρχισα να ανηφορίζω το Leith Walk, με μια σύντομη στάση για καφέ και βιβλία.

Ακριβώς στο βιβλιοπωλείο Toppings έστριψα προς τον λόφο Calton. Κάποιος, κάποτε, είπε ότι το Εδιμβούργο έμοιαζε με την Αθήνα και βάλθηκαν να στήσουν έναν μίνι Παρθενώνα πάνω σε αυτόν τον λόφο, τον οποίο τον έκαναν μισό για να μοιάζει με το δικό μας το γκρεμισμένο (λέω εγώ τώρα). Από εκεί βέβαια, έχεις απρόσκοπτη θέα προς τα βράχια του Salisbury Crags και τον Θρόνο του Αρθούρου (Arthur’s Seat) – μια γρήγορη πεζοπορία με απίστευτη θέα και τοπίο, που όμως θα σας περιγράψω αργότερα.

Επειδή μάλλον δεν κουράστηκα αρκετά, γύρισα πίσω στο κέντρο, το προσπέρασα και έφτασα στο πρώην χωριό, νυν προάστιο Dean Village, απ’ όπου ξεκινάει ο πεζόδρομος του Water of Leith. Δυστυχώς, το χωριό είχε μόνο δυο-τρεις γωνίες για ινσταγκραμικές τοποθεσίες και τίποτα άλλο, οπότε γύρισα στην παλιά πόλη να βρω κανένα μπαρ της προκοπής. Μιά από τις παλιές γλώσσες των Σκωτσέζων ήταν τα Γαελικά, σύμφωνα με την ετυμολογία των οποίων το ουίσκι είναι Uisge Beatha, δηλαδή «νερό της ζωής». Άρα, σημαντικό το μπαρ.

Τελικά, μου πήρε κάμποσες ώρες, αλλά περπάτησα όλα τα σημαντικά σημεία της πόλης (από Leith προς τους λόφους, στο ιστορικό κέντρο και στο Dean Village). Δεν παρέλειψα να φάω vegan haggis και να δοκιμάσω όσα περισσότερα ουίσκι μπορούσα. Αγόρασα και μια τουίντ στέκα που την έχασα στο αεροπλάνο, έτσι για το γαμώτο.