Και πόσο να κάτσεις στη Ζυρίχη, κάποια στιγμή πλήττεις από την τόση τάξη και αλφαδιά. Το Λιχτενστάιν είναι ένα τσιγάρο δρόμος από τη Ζυρίχη, καθώς επίσης και ένα πολύ εύκολο +1 στις χώρες που έχεις επισκεφθεί και τα σημαιάκια του bio στο Instagram.
Το Πριγκιπάτο του Λιχτενστάιν, γιατί περί τέτοιου πρόκειται, βρίσκεται μεταξύ Αυστρίας και γερμανόφωνης Ελβετίας, με το ένα του σύνορο να είναι η ίδια η κοίτη του ποταμού Ρήνου. Πρωτεύουσά του είναι η Βαντούζ, που θα την ξέρατε αν συμμετείχε στη Γιουροβίζιον, αλλά δυστυχώς η χώρα είναι υπεράνω αυτής της σπουδαίας πολιτισμικής ανταλλαγής (sic). Το κάστρο του πρίγκιπα ξεχωρίζει πάνω από την πόλη, για να καταλάβουμε με κάθε σαφήνεια ότι ο μονάρχης σε άλλο επίπεδο είναι, σε τακούνια ψηλά.
Έφτασα εκεί με τρένο από Ζυρίχη μέχρι το Σαργκάνς και μετά με διασυνοριακό λεωφορείο απευθείας για τη Βαντούζ. Το Σαργκάνς είναι σημαντικός κόμβος της περιοχής και βρίσκεται πάνω στη διαδρομή προς το Chur, απ’ όπου περνά και το περίφημο για τη θέα του Bernina Express. ο κρατίδιο πάντως είναι εντυπωσιακά μεγαλύτερο σε έκταση απ’ ό,τι περίμενα. Έχει έντεκα δήμους και κάμποσα μικρότερα χωριά. Είναι ολόκληρο πάνω στις Άλπεις και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από το ανάγλυφο και τους ορεινούς όγκους που δεσπόζουν σε κάθε οπτική γωνία.
Κάποια στιγμή ήταν φορολογικός παράδεισος και κέντρο για ξέπλυμα χρήματος, γεγονός που ζόριζε τις σχέσεις του με τη Γερμανία και άλλους. Αν και δεν βρίσκεται πια προς αυτή την κατεύθυνση οικονομικά, παραμένει ένα θεσμικά συντηρητικό κράτος. Ήταν η τελευταία χώρα της Ευρώπης που καθιέρωσε το γυναικείο δικαίωμα ψήφου. Και παρότι το νομικό πλαίσιο για την άμβλωση έχει αλλάξει, παραμένει ιδιαίτερα περιοριστικό.
Ο κλίμα στη Βαντούζ είναι αρκετά υγρό. Έτσι ήταν κι εκείνη τη μέρα, στις 11 Νοέμβρη. Αυτό όμως δεν εμπόδισε τις ορχήστρες με μασκαρεμένους καρναβαλιστές να περιφέρονται παίζοντας μουσική στην πόλη για τη γιορτή του Αγίου Μαρτίνου (Martinstag), του αγίου των φτωχών. Τα παλιά τα χρόνια, όταν τελείωνε η φθινοπωρινή σοδειά και πριν την έναρξη της νηστείας των Χριστουγέννων, η γιορτή του αγίου ήταν μια καλή αφορμή να φάει ο λαός ό,τι περισσεύει και να βγει να ξεσαλώσει, ακριβώς όπως και στο Καρναβάλι της άνοιξης. Τις ίδιες μέρες, άλλες γερμανόφωνες περιοχές αφοσιώνονται στη γιορτή με τα φαναράκια από γογγύλια, όπως είδα σε ένα χωριό έξω από τη Ζυρίχη.
Οι Λιχτενσταϊνιώτες όμως δεν ενδιαφέρονται για το φως, μόνο για τη μουσική. Οι ορχήστρες μαζεύονταν σε διάφορα σημεία, έκαναν μια μίνι πρόβα σε κάποιο τυχαίο καφέ και κατέληγαν στην κεντρική πλατεία του Δημαρχείου για την τελική τους εμφάνιση. Για να το θυμάσαι, κράτα το νούμερο 11: στις 11/11, κατά τις 11:11 το πρωί, ξεκινούν τα καρναβάλια. Κάθε χρόνο τα κοστούμια είναι διαφορετικά και οι τοπικοί σύλλογοι περνούν όλο τον χρόνο ετοιμάζοντάς τα.
Σαν γνήσιες καρναβαλίστριες, πήραμε από πίσω μια μπάντα με φανταστικά όντα της θάλασσας, κοντοσταθήκαμε λίγο στις μάγισσες του πάγου και τις μπαχαλοσατανίστριες και συνεχίσαμε με ένα τουρ κρασιών στο οινοποιείο της πόλης. Γιατί ναι, και το Λιχτενσταιν βγάζει κρασιά, απλά οι μεγάλοι του αμπελώνες είναι στην άλλη άκρη της Αυστρίας, εκεί που έχει τα καλά τα Riesling. Στην υγειά μας λοιπόν!
belleelene 