belleelene

Τέτοια εποχή πριν από μερικά χρόνια, προετοιμαζόμουν για το πιο συναρπαστικό κεφάλαιο της μέχρι τότε ζωής μου: τις σπουδές στην Ιαπωνία. Μη σας μπερδεύει η εποχή του χρόνου. Εκεί, η ακαδημαϊκή χρονιά ξεκινά τον Απρίλιο. Μαζί με την άνοιξη, τα πουλιά και τα λουλούδια, έρχονται και οι φοιτητές.

Τα κορυφαία πανεπιστήμια είναι συνήθως τα ομώνυμα κάθε πόλης. Συχνά το όνομά τους καταλήγει σε -νταϊ, μια σύντμηση του νταϊγκάκου (大学) που σημαίνει πανεπιστήμιο. Επειδή τα ονόματα των πανεπιστημίων είναι συνήθως σιδηρόδρομος, τα κόβουν σε επίσημες συντομογραφίες δύο ή τριών χαρακτήρων.

Το Πανεπιστήμιο του Τόκιο ή αλλιώς Τόνταϊ, για παράδειγμα, είναι η Οξφόρδη της Ιαπωνίας, και της μοιάζει κιόλας λίγο αν προχωρήσεις προς τα κτίρια της Νομικής και της Φιλολογίας. Χαρακτηριστικό της αρχιτεκτονικής του είναι το μεγάλο ρολόι πάνω στο κεντρικό κτίριο. Έχει για σήμα του ένα φύλλο του δέντρου ginkgo, αυτό που οι καρποί του μυρίζουν σαν εμετός όταν πέφτουν στο έδαφος, αλλά τα φύλλα του κάνουν την πιο όμορφη κίτρινη κουβέρτα που έχεις δει ποτέ σου. Είναι το πρώτο που ιδρύθηκε στη χώρα, το μακρινό 1877. Τότε ονομαζόταν Αυτοκρατορικό, και ακόμη και σήμερα η αυτοκρατορική οικογένεια χρησιμοποιεί το πανεπιστημιακό του νοσοκομείο για τις ανάγκες της. Πρόκειται για το πανεπιστήμιο όπου δίδαξαν κορυφαίες λογοτεχνικές προσωπικότητες όπως ο Λευκάδιος Χερν και ο Γιασουνάρι Καβαμπάτα. Αν διαβάσεις το βιβλίο Σανσίρο του Νάτσουμε Σόσεκι, θα πάρεις μια γεύση από το πώς ήταν το να σπουδάζεις στο συγκεκριμένο πανεπιστήμιο στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Άλλη μια σχετική πληροφορία είναι ότι ο ιδιοκτήτης του διάσημου σκύλου Χάτσικο ήταν καθηγητής στο συγκεκριμένο πανεπιστήμιο το μακρινό 1925. Ο σκύλος τον περίμενε κάθε μέρα στο σταθμό της Σιμπούγια να γυρίσει από τη δουλειά, μέχρι που δεν γύρισε ξανά.

Προσωπικά, έχω αδυναμία στο Tokyo Tech, το Πολυτεχνείο του Τόκιο, από το οποίο και είμαι απόφοιτη. Εννοείται ότι έχει κι αυτό ρολόι στο κεντρικό κτίριο όπως το Τόνταϊ. Το Tokyo Tech φημίζεται για τους εξαιρετικά ικανούς φοιτητές του και για το υψηλό ποσοστό αγοριών, μηχανικοί γαρ. Το αναμενόμενο σχόλιο από Ιάπωνες όταν λέω που σπούδασα είναι πάντα το εξής: “Α, τότε πρέπει να είσαι πανέξυπνη!”, που όμως δεν είναι η μόνη φήμη που συνοδεύει τους φοιτητές του Τόκο-νταϊ. Γενικά, τα αγόρια του θεωρούνται λίγο νέρντουλες, στα όρια του αντικοινωνικού μονόχνωτου. Παρόλα αυτά, όλα τα αγόρια που γνώρισα εγώ ήταν πρόσχαρα και ευχάριστα, άρα κρατήστε ότι θέλετε από τις φήμες. Είναι πολύ πιο μοντέρνο και διεθνές από το στιβαρό UTokyo, και εννοείται ότι έχω γράψει και στο blog του. Φέτος, συγχωνεύτηκε με το ιατρικό πανεπιστήμιο Tokyo Medical and Dental University και πήρε το εντελώς άχαρο όνομα Institute of Science Tokyo, το οποίο απεχθάνομαι. Δεν ακούγεται σαν δευτεροκλασσάτο ιδιωτικό κολλέγιο; Εννοείται ότι πήγα στο LinkedIn κάτω από την ανακοίνωση του ονόματος να εκφράσω τη δυσαρέσκειά μου, μαζί με μπόλικους ακόμη αποφοίτους.

Τα πιο δημοφιλή πανεπιστήμια του Τόκιο είναι τα δημόσια, όπως τα δύο που ανέφερα. Όμως οι γόνοι των ευπόρων οικογενειών συχνά επιλέγουν ιδιωτικά πανεπιστήμια. Τέτοια είναι το Waseda και το Aoyama Gakuin. Το πρώτο ιδρύθηκε από έναν πρώην πρωθυπουργό, έχει πολύ διευρυμένη βάση ξένων φοιτητών με διεθνή χαρακτήρα, ενώ απόφοιτός του είναι ο συγγραφέας Χαρούκι Μουρακάμι. Το Αογιάμα Γκακουίν από την άλλη, ιδρύθηκε από ιεραπόστολους της Μεθοδιστικής Εκκλησίας, κάτι που γίνεται εμφανές από τον μυτερό πύργο της βασιλικής που δεσπόζει στο προαύλιό του.

Από τις αγαπημένες μου δραστηριότητες, που διαφέρουν από τα ελληνικά μας δεδομένα, είναι οι ετήσιες γιορτές των σχολών. Το πανεπιστήμιο ανοίγει τις πόρτες του στο κοινό, οι φοιτητές στήνουν καντίνες με φαγητό, οργανώνουν αθλήματα, χορούς, παιχνίδια, ακόμη και καλλιστεία. Οι γείτονες συρρέουν στα πάρκα των πανεπιστημίων τα απογεύματα για βόλτα, επειδή έχουν όμορφα άλση και λιμνούλες. Αποκορύφωμα είναι οι μέρες του ανοιξιάτικου Χανάμι και του φθινοπωρινού Κογιό, μιας και όλα τα campus έχουν πολύ περιοποιημένα δέντρα και όλοι ψάχνουν αφορμή για κραιπάλες κάτω από τα ανθισμένα κλαδιά τους.

Οι σπουδές στην Ιαπωνία, είτε προπτυχιακές είτε μεταπτυχιακές, δεν είναι και τόοοσο άπιαστο όνειρο. Εγώ είχα την τύχη να σπουδάσω με την υποτροφία MEXT του ιαπωνικού υπουργείου Παιδείας. Αν βρίσκεστε στην Ελλάδα, καλό είναι να παρακολουθείτε την ιστοσελίδα της ιαπωνικής πρεσβείας γύρω στον Απρίλιο-Μάιο για την προκύρηξη των αιτήσεων ενδιαφέροντος. Για όσους ξεκινούν με υποτροφία, αφού κάποιος καθηγητής πανεπιστημίου συμφωνήσει να σε επιβλέπει, συχνά απαιτείται προετοιμασία μισού ή ενός χρόνου, μαζί με μαθήματα γλώσσας. Στη συνέχεια, συνήθως πρέπει να δώσεις εξετάσεις σε μαθήματα σχετικά με το αντικείμενο σπουδών. Η είσοδος σε μια σχολή είναι δύσκολη, αλλά αν μπεις, βγήκες – ή, τουλάχιστον, έτσι λένε οι Ιάπωνες!

Αν σκέφτεσαι την Ιαπωνία, μη διστάσεις! Είναι μια εμπειρία ζωής που θα σε αλλάξει. Και ποιος ξέρει; Ίσως και εσύ μια μέρα να αναπολείς αυτές τις στιγμές με το ίδιο χαμόγελο που έχω εγώ τώρα. Αν παρόλα αυτά θέλεις να μάθεις και όσα με ενόχλησαν κατά τη διάρκεια των σπουδών μου για να έχεις μια πιο σφαιρική άποψη, έχω το άρθρο έτοιμο, από ένα βράδυ που είχα βάλει τα κλάματα της απελπισίας.

Αν σου άρεσε αυτό το blog, μοιράσου το με τους φίλους σου. Για να μην χάνεις κανένα άρθρο, μπορείς να με ακολουθήσεις στο facebook ή το instagram. Τα λέμε την επόμενη φορά!