belleelene

Τώρα με τον ευρωπαϊκό καύσωνα και τα τηλεοπτικά πλάνα των Γάλλων να υποφέρουν, μου ήρθε στο μυαλό ένα ευχάριστο τριήμερο στο Παρίσι, πέρσι τέτοια εποχή. Εκτός από τους Άγγλους, ούτε τους φίλους μας τους Γάλλους τους συμπαθώ ιδιαίτερα (ωχ, μαμά, είμαι μισάνθρωπος;). Ωστόσο, η Λουτέτια (ναι, ο Αστερίξ είναι η πηγή των γεωγραφικών μου γνώσεων) αξίζει την επίσκεψη, μια και δυο φορές.

Τα βασικά αξιοθέατα τα ξέρουμε όλοι, δεν θα επεκταθώ. Μόνο θα βάλω στο υστερόγραφο τις διαδρομές που ακολούθησα για να κατευθυνθώ από το ένα πολιτιστικό θαύμα στο επόμενο, κάνοντας έναν τεράστιο περίπατο. Ναι, λοιπόν, η ομορφιά, η κομψότητα και ο πλούτος του Παρισιού είναι χιλιοτραγουδισμένα. Πριν ακόμη πας, ίσως αρχίσει να «αυτοτραγουδιέται» στο μυαλό σου το «Car le temps de l’amour / C’est long et c’est court / Ça dure toujours, on s’en souvient…». Θέλει, όμως, προσοχή στις προσδοκίες, μην την πατήσεις σαν τους Ιάπωνες που περιμένουν επίγειο παράδεισο και καταλήγουν να προσβληθούν από το σύνδρομο Paribyo (δες εδώ).

Είχα ξαναβρεθεί στην πόλη το μακρινό 2008, οπότε έκανα το κλασικό τουρ ως μαθητούδι. Αυτή τη φορά ήθελα κάτι διαφορετικό. Σαν βάση είχα τη δική τους Ομόνοια, την πλατεία République, που είναι σχετικά κακόφημη μεν, αλλά ταυτόχρονα βρίσκεται στη διασταύρωση των πολύ ζωντανών διαμερισμάτων 3, 10 και 11. Αντί για γειτονιές, στο Παρίσι βολεύει να μιλάς με νούμερα. Κι όσο πιο κοντά στο 10ο, τόσο πιο Κυψέλη. Το πρόγραμμα της ημέρας ήταν το εξής: πρωινός καφές και κρουασάν με το απαραίτητο «κραντς»™ (όπως λέει η μαμά μου) στη γειτονιά, περπάτημα μέχρι το ποτάμι, στάση για spritz και σνακ σε κάποιο bistro, περπάτημα, πιάτα γαλλικής κουζίνας, περπάτημα, ποτό σε κάποια brasserie, περπάτημα, ύπνος. Όπου στον δρόμο πετύχεις μουσείο, έκθεση ή pop-up γκαλερί που φαίνεται ενδιαφέρουσα, μπαίνεις και δεν θα χάσεις. Πολλά είναι δωρεάν, όπως το Petit Palais, το Carnavalet και το Musée des Archives Nationales.

Με διαφορά, η πιο όμορφη βόλτα ήταν τριγύρω στο Haut Marais, κοντά στη Rue de Saintonge και τη Rue de Turenne. Έκατσα για καφέ στο Café Pli, για γλυκό kouign-amann στη Boulangerie Utopie, φαγητό στο χέρι στο Marché des Enfants Rouges, και πρόλαβα ζωντανή μουσική στο προαύλιο του Μουσείου Πικάσο. Από την απέναντι μεριά του ποταμού βρίσκεται το «Κολωνάκι», ή αλλιώς Saint-Germain, και παραδίπλα οι απίστευτες κρέπες της κυρίας Τζοσλίν στο La Crêperie de Josselin. Το βράδυ κατέληγε πάντα στα μπαρ του Oberkampf και του 11ου. Αυτήν την οδό Timbaud, τη θυμάμαι να ξεπετάγεται συνεχώς μπροστά μου.

Μιας και ήταν κοντά στη γειτονιά, πέρασα μια βόλτα από το εβδομαδιαίο παζάρι κοντά στο Parc des Buttes-Chaumont. Το μικρότερο πάρκο Belvédère de Belleville μου έκανε εντύπωση λόγω του ονόματος, επειδή μου θύμησε το Τρίο της Μπέλβιλ. Ήταν ξεκάθαρα αστικό, με άπειρα γκραφίτι για να χαζέψω. Αν πας θέλοντας να ζήσεις την πόλη, όχι να βάλεις λίστα σε κουτάκια με αυτό και εκείνο και το άλλο, ίσως ξαφνικά βρεθείς να συμπαθείς τους Γάλλους εμμέσως, όπως έπαθα κι εγώ.

Αφήνω εδώ μια λίστα με ενδεικτικές διαδρομές: Πύργος του Αιφελ και Παναγία των Παρισίων, Μπελβίλ και Μαρέ και Μονμάρτη. Είναι μεγαλούτσικες σε μήκος αλλά ευτυχώς το Παρίσι είναι σχετικά ίσιο. Στάση ενυδάτωσης στις brasserie, απαραίτητη!