belleelene

Όλο βουνά, βουνά, βουνά, αλλά τώρα που πήρα φόρα λέω να συνεχίσω το ταξίδι στο χρόνο. Μετά τη βόλτα στο Νίκκο λοιπόν, πάμε στην άλλη τουριστική βόλτα, αυτήν στο Κοέντο. Και ψάχνει που λες στο χάρτη ο καημένος ο αναγνώστης του μπελελεν και δεν βρίσκει πουθενά το Κοέντο. Hint: Μπύρες στη Σαϊτάμα.

Κοέντο (小江戸) σημαίνει μικρό Έντο και είναι το παρατσούκλι μιας γειτονιάς στο Καβάγκοε της Σαϊτάμα, στην μία ώρα με το τρένο από το Σιντζούκου. Το Έντο είναι ο προπομπός του Τόκιο, όπως η Κεκροπία ήταν ο προκάτοχος της Αθήνας, άλλα όλο αυτό τοποθετημένο στους τελευταίους τέσσερις αιώνες αντί για τη σφαίρα του μύθου. Οπότε, ένα μικρό Έντο είναι μια γειτονιά που μοιάζει σε αισθητική και πλούτο με το Έντο, το οποίο ισχύει για το Καβάγκοε, που ήταν ισχυρή καστροπολιτεία κάτα την διάρκεια της φεουδαρχίας. Η γειτονιά αυτή, με τον εμπορικό της δρόμο και τα διατηρητέα κτίρια με προσόψεις διακοσμημένες με γκρι πηλό, είναι το instagramable όνειρο κάθε influencer που σέβεται τον εαυτό του. Μάντεψες σωστά, εγώ πήγα οριακά χωρίς κάμερα, οπότε γι’ αυτό δεν έχω κάνει ακόμη καριέρα στα ίντερνετς. Αλλά πες μου εσύ, έχεις δει πιο ζωντανό κατάμαυρα βαμμένο κτίριο, βγαλμένο από ταινία του Χαγιάο Μιγιαζάκι;

Τα κτίσματα του Κουραζούκουρι-νο-Μάτσινάμι (蔵造りの町並み) είναι φτιαγμένα σαν αποθήκες και αποτελούν χαρακτηριστικό αστικό τοπίο της εποχής που άνθιζε το Έντο. Στην μεγάλη φωτιά του Καβάγκοε, παρόλο που η πόλη καταστράφηκε, τα κτίσματα με τεχνική κουραζούκουρι επιβίωσαν. Φτιάχτηκαν ώστε να έχουν αντιπυρική αρχιτεκτονική με πολλαπλές εξωτερικές επιστρώσεις πηλού και ήταν ταυτόχρονα οι βιοτεχνίες, τα καταστήματα και τα σπίτια των εμπόρων. Αντίστοιχη εικόνα διατηρητέων δεν υπάρχει πια εντός του Τόκιο, οπότε αναγκαστικά η γειτονική Σαϊτάμα μένει να κρατά χαρακτήρα.

Στο Κοέντο του Καβάγκοε μπορεί κανείς να νιώσει λίγο από τις τελευταίες τέσσερις αυτοκρατορικές περιόδους, την Μέιτζι (1868-1912), την Τάισο (1912–1926), την Σόβα (1926–1989, γκουχ γκουχ) και την Χέισεϊ (1989–2019). Στην Ιαπωνία, η χρονολογία μετράται με βάση τα χρόνια βασιλείας του εκάστοτε αυτοκράτορα. Το όνομα της περιόδου είναι και το μεταθανάτιο όνομα αναφοράς στον αυτοκράτορα. Η περίοδος Χέισεϊ έληξε το 2019 με το έτος Χέισεϊ 31, όταν ο βασιλιάς Ακιχίτο πήρε σύνταξη (πρώτη φορά στα χρονικά, γιατί είθισται οι βασιλιάδες να πεθαίνουν για να χάσουν το θρόνο) και μπήκαμε στην τωρινή περίοδο Ρέιβα, όπου βασιλεύει ο γιος του, Ναρουχίτο.

Το όμορφο κομμάτι του πεζόδρομου είναι στολισμένο με υφασμάτινα ψάρια κόι και λέγεται Τάισο Ρομάν Γιούμε-νο-Ντόρι (大正浪漫夢通り), δηλαδή ονειρικός δρόμος του Ρομαντισμού της εποχής Τάισο. Πολλοί επισκέπτες, Ιάπωνες και μη, επιλέγουν να νοικιάσουν και να φορέσουν κιμονό ή γιουκατά, ώστε να ταιριάζουν με το θέμα της παρελθόντος. Λίγο πιο πάνω βρίσκεται το σημείο συνάντησης της περιοχής, το καμπαναρίο Τόκι-νο-Κάνε (時の鐘). Αποτελεί την πιο πρόσφατη ανακατασκευή, του 1894, ενός ρολογιού του 1600, το οποίο όταν χτυπούσε, υπενθύμιζε στους καταστηματάρχες τι ώρα είναι. Το ρολόι ηχεί ακόμη τέσσερις φορές την ημέρα, στις 6:00, 12:00, 15:00 και 18:00.

Στη γειτονιά υπάρχουν πολλοί όμορφοι βουδιστικοί ναοί και σιντοϊστικά ιερά. Το πιο μεγάλο ιερό είναι το Καβάγκοε Χικάβα Τζίντζα (川越氷川神社), το οποίο είναι κατάφυτο με δέντρα και δίπλα στο ποτάμι, την παλιά τάφρο και το παλάτι. Οι όχθες του ποταμού Σινγκάσι είναι γεμάτες με δέντρα σάκουρα, οπότε όλα γίνονται ροζ την άνοιξη.

Ο ναός Χικάβα δεν είναι βαρετός σαν τους υπόλοιπους, μοιάζει οριακά με πανηγυράκι. Εκτός από τις κλασσικές προσκυνητικές δραστηριότητες, όπως το να φέρεις δυο στροφές γύρω από τα παντρεμένα κυπαρρίσια ή το να διαλέξεις στην τύχη ένα χαρτί με τη μοίρα σου, μπορείς επίσης να ψαρέψεις με ένα καλάμι την “ψαρένια” τύχη σου. Μπορείς επίσης να καθαρίσεις το σώμα και το πνεύμα σου αφήνοντας ένα χάρτινο ανθρώπινο ομοίωμα Χιτογκάτα (人形) να κυλήσει στο νερό. Η μέθοδος έχει ως εξής: 1) φυσάς τρεις φορές στο χαρτί ώστε να μεταδώσεις την αρνητική ενέργεια, 2) τρίβεις το χαρτί στο σώμα σου ώστε να πάρει και την υπόλοιπη, 3) ρίχνεις το χαρτί στο νερό ενώ μουρμουράς “Ξόρκισε και καθάρισε”. Το σημαντικό είναι το χάρτινο ομοίωμα να πλέει με το κεφάλι στην ίδια κατεύθυνση με τη ροή του ρεύματος και να προλάβει να περάσει ανάμεσα από την σκοινένια πύλη πριν διαλυθεί στο νερό.

Ακόμα, μπορείς να κάνεις λίγη ομοιοπαθητική πατώντας στις ειδικές πλάκες με πέτρες στο ναό Κουμάνο Τζίντα (川越 熊野神社). Οι πλάκες αυτές είναι βασισμένες στην κινέζικη ιατρική και πρέπει να βγάλεις τα παπούτσια και να περπατήσεις με τις κάλτσες ώστε να υπάρξει αποτέλεσμα (προσοχή, πονάει παραπάνω απ’ όσο νομίζεις). Μπορείς επίσης να ξεπλύνεις τα λεφτά σου σε νερό για να φύγει η γκίνια και να σου επιστρέψουν περισσότερα. Αν αυτό που σου λείπει είναι ένα ταίρι, ο ναός έχει και χαρτορίχτρες για να σε αναλάβουν.

Ο βουδιστικός ναός Ρενκέτζι (蓮馨寺) ακριβώς δίπλα μοιάζει τρομερά απλός σε σύγκριση. Ωστόσο, είναι ιδιαίτερα σημαντικός για τους ντόπιους, επειδή είναι αφιερωμένος στα παιδιά, τη γέννα και τη μητρότητα. Τα προσκυνητάρια του είναι πάντα γεμάτα με αφιερώσεις και λουλούδια από αγχωμένες μητέρες.

Ας περάσουμε στα σημαντικά τώρα, στo σοκάκι Κασίγια Γιόκοτσο (菓子屋横丁) μπορεί να βρει κανείς κάθε λογής γλυκά. Τα περισσότερα είναι παραδοσιακά, με γλυκά φασόλια και περίτεχνα γλειφιτζούρια. Υπάρχουν επίσης πάγκοι με πάντα αγαπημένες ντόπιες πατάτες, τεϊοποτεία με τσάι μάτσα και παραδοσιακά γλυκά, αλλά και η πανταχού παρούσα μπύρα Coedo.

Το Καβάγκοε σφύζει από ζωή στα τέλη Οκτώβρη, στο ετήσιο φεστιβάλ. Εκτός από τελετουργικά και πάγκους με φαγητό του δρόμου, γίνεται και μια μεγάλη παρέλαση με φορητά ιερά. Και τις υπόλοιπες μέρες όμως, δεν αδειάζει. Ήταν στο δρόμο μου για τη δουλειά, οπότε πολυ συχνά όταν τελείωνα περνούσα καμιά βόλτα για να πάρω γλυκά ή να βρω μια ήσυχη γωνίτσα για τσάι.

Αυτή ήταν η εκδρομή στο παραδοσιακότατο Καβάγκοε και το Κοέντο. Πείτε μου πώς σας φάνηκε η εκδρομή στα σχόλια. Αν σας άρεσε αυτό το blog, διαδώστε το στους φίλους σας. Για να μην χάνετε κανένα άρθρο, μπορείτε να με ακολουθήσετε στο facebook ή το instagram. Τα λέμε την επόμενη φορά!

---