Info Bites: Muslims in Japan

English below.

[GR] “Απαγορεύονται οι μουσουλμάνοι στην Ιαπωνία.” Έχω ακούσει αυτή τη φράση να ειπώνεται καταφατικά και με απόλυτη βεβαιότητα, αρκετές φορές παραπάνω απ’ όσες θα έπρεπε. Κάθε φορά, παραπέμπω τον ομιλόντα στις γνωριμίες μου από την Ινδονησία και το Πακιστάν, που γνώρισα στο Τόκιο. Απ’ όσο ξέρω, στην ίδια χώρα ζούσαμε όλοι, στο ίδιο πανεπιστήμιο φοιτούσαμε και στην ίδια κουλτούρα δουλεύαμε. Ας μη μιλήσω δε για το όμορφο τούρκικο τζαμί που βρίσκεται στη γειτονιά του Γιογιόγκι-Ουεχάρα, κάτι σαν το δικό μας Κολωνάκι, που χτίστηκε πρώτη φορά το 1938. Τα στοιχεία του 2020 δείχνουν 230,000 μουσουλμάνους κατοίκους, με τους 47,000 από αυτούς να είναι μόνιμοι κάτοικοι. Οπότε, όχι, οι μουσουλμάνοι δεν απαγορεύονται, τους δίνεται άδεια παραμονής και μονιμότητας, τα τζαμιά λειτουργούν (όπως στην Ασάκουσα και το Ικεμπούκουρο), υπάρχουν μαγαζιά που πωλούν και σερβίρουν προϊόντα χαλάλ, αλλά και δωμάτια προσευχής σε δημόσια κτίρια όπως το πανεπιστήμιο κ το δημαρχείο.

[EN] “Muslims are banned in Japan.” I have heard this phrase being proclaimed in the affirmative and with absolute certainty, several more times than it should be. Each time, I refer the speaker to my Indonesian and Pakistani acquaintances, whom I met in Tokyo. As far as I know, we all lived in the same country, attended the same university and worked in the same culture. Not to mention the beautiful Turkish mosque in the Yoyogi-Uehara neighbourhood, a bit like London’s borough of Chelsea, which was first built in 1938. The official statistics from 2020 mention 230,000 Muslim residents, with 47,000 of them being permanent residents. So, no, Muslims are not banned, the mosques are open (such as in Asakusa and Ikebukuro), there are shops selling and serving halal products, as well as prayer rooms in public buildings like the university and the town hall.