Τι είναι τα τανούκι;

Όσοι γυρνούν από εκδρομή στην Ιαπωνία, φέρνουν πίσω κατά κύριο λόγο δύο σουβενίρ: μια γάτα που κουνάει το πατούσι της (την μανέκι-νέκο) και ένα στρουμπουλό αρκουδάκι με καπέλο. Σήμερα θα μιλήσουμε για το δεύτερο.

Γι’ αρχή, δεν είναι ούτε αρκουδάκι, ούτε σκυλί, ούτε ρακούν. Είναι ένα τανούκι (狸), το οποίο στα αγγλικά το αποκαλούν με το καθόλου παραπλανητικό όνομα “raccoon dog” (όχι ότι εγώ είμαι καλύτερη που μεταφράζω τα ζώα καμοσίκα ως παπιοελαφο-αντιλοποκατσίκες). Τα τανούκι είναι ξαδέρφια με τα σκυλιά και τα τσακάλια. Βέβαια, ο τρόπος που κινούνται μες στα στενά του Καβασάκι, περισσότερο με νυφίτσα μοιάζει. Πολύ συχνά στις μεταφράσεις μπερδεύουν τα τανούκι με τα άνα-γκούμα και τα αράι-γκούμα, δύο είδη ασβού, αλλά και με τα κόκκινα πάντα (τέτοιο είναι και η δημοφιλής Αγκρέτσουκο).

Τα τανούκι εμφανίζονται πολύ συχνά σε μύθους και θρύλους. Παρόμοια με τις αλεπούδες/κιτσούνε, έχουν την ικανότητα να μεταμορφώνονται και τους αρέσει να εξαπατούν τους ανθρώπους. Σε αυτήν την περίπτωση, τα δαιμονικά τανούκι τα αποκαλούν μπάκε-τανούκι (παρόμοια με το μπάκε-νέκο). Στην τέχνη, συχνά τα απεικονίζουν με ψάθινο καπέλο, στρουμπουλή κοιλιά και δυο τεράστιες μπάλες μπροστά στα πόδια. Ναι, αυτές οι μπάλες δεν είναι τα πόδια, είναι κυριολεκτικά οι όρχεις του τανούκι, οι οποίοι υποτίθεται φέρνουν τύχη στις επιχειρήσεις. Σε κάποιους θρύλους μάλιστα, οι όρχεις μεγαλώνουν και τεντώνουν τόσο πολύ που γίνονται σαν αλεξίπτωτο με το οποίο το τανούκι μπορεί να πετάξει. Με τέτοιο καλοκάγαθο παρουσιαστικό και θαυμαστές ικανότητες, τα μαγαζιά στήνουν αγάλματα από τανούκι στις εισόδους τους ώστε να προσκαλέσουν την καλή τύχη – αλλά και τους καλούς πελάτες.

Τα τανούκι και οι μαγικοί τους όρχεις

Παραδοσιακά, το βασίλειο των τανούκι είναι στο νησί Σάντο του νομού Νίιγκατα. Εκεί ζούσαν υπό την πυγμή του βασιλιά τους, τον Ντανζάμπουρο-τανούκι. Αυτός ήταν εξαιρετικά ικανός στον να ξεγελά ανθρώπους κλέβοντάς τους χρήματα και αγαθά, αλλά και στο να διώχνει τις αλεπούδες. Οι αλεπούδες είναι ο παραδοσιακός εχθρός των τανούκι, και ο θρύλος λέει ότι δεν υπάρχει καμιά τους στο νησί Σάντο, γιατί ο βασιλιάς τανούκι τις έδιωξε με το εξής τέχνασμα. Είπε στην αλεπού ότι θα κάνει ένα θαύμα και θα μετατραπεί σε παρέλαση φεουδάρχη. Η αλεπού γέλασε, αλλά σύντομα μια μεγαλόπρεπη συνοδεία πέρασε μπροστά της. Τότε πήδηξε μπροστά στον άρχοντα και τον κορόιδεψε λέγοντας ότι τα καταφέρνει στις μεταμφιέσεις. Ο άρχοντας (γιατί ήταν αληθινός και όχι το τανούκι) θύμωσε για την ενόχληση και διέταξε να την σκοτώσουν. Κάπως έτσι, οι αλεπούδες δεν ξανατόλμησαν να πλησιάσουν το Σάντο.

Τσάι μάτσα με θέμα ένα τανούκι/τσαγιέρα από το κατάστημα Ματσασάρο

Ένας άλλος γνωστός μύθος είναι το Μπουνμπούκου Τσαγκάμα (分福茶釜). Ήταν κάποτε κάποιοι μοναχοί στο ναό Μορίντζι που αγόρασαν μια τσαγιέρα. Όταν όμως την έβαλαν στη φωτιά, αυτή έβγαλε ουρά και πόδια και μεταμορφώθηκε σε τανούκι. Τρομαγμένοι, την πούλησαν σε έναν περιπλανώμενο έμπορο. Αυτός, σκέφτηκε να κρατήσει το τανούκι-τσαγιέρα και να το βάλει να κάνει μαγικά σαν περιπλανώμενο τσίρκο, με αντάλλαγμα να μοιράζεται τα κέρδη μαζί του. Τελικά, έγιναν και οι δύο ζάμπλουτοι και έζησαν αγαπημένοι.

Ένα απλό τανούκι
Ένα τανούκι/τσαγιέρα
Η είσοδος του ναού Μορίντζι

Τα πιο πολλά τανούκι μαζεμένα τα είδα σε ένα ναό στο νομό Γκούνμα, λίγο πιο έξω από το χωριό Τατεμπαγιάσι. Είναι ο ίδιος από το μύθο της μαγικής τσαγιέρας. Έχει άπειρα αγάλματα από τανούκι, σε κάθε μορφή. Άλλα είναι ντυμένα γυναίκες, άλλα κρατούν ψάρια, άλλα είναι ηλικιωμένοι άντρες. Φυσικά, δε λείπει και το τανούκι/τσαγιέρα. Ο ναός έχει ακόμα την μαγική τσαγιέρα σε μια προθήκη στο εσωτερικό του και ο καθένας μπορεί να τη δει για το πενιχρό αντίτιμο των 300 γιεν. Τώρα, το πώς την ξαναβρήκαν ενώ την είχαν πουλήσει υποτίθεται, παραμένει άγνωστο. Εγώ έφτασα αργά και είχαν ήδη κλείσει, αλλά εύχομαι, αν ποτέ πάτε, η τυχερή τσαγιέρα να σας φέρει κάθε τύχη όπως και στον ιδιοκτήτη της.

Το εσωτερικό ιερό του ναού Μορίντζι

Υ.Γ. Και πώς βρέθηκα εγώ σε ένα ναό με τανούκι στη μέση του πουθενά στην Γκούνμα; Είχα πάει ως «δοκιμαστής» ενός τουρ του χωριού που συνδύαζε την τοπική ιστορία με ένα ανιμέ, το Γιόρι-μόι. Μας έκαναν γύρω γύρω στο χωριό, δείχνοντας μας τοποθεσίες που χρησιμοποιήθηκαν αυτούσιες στο κινούμενο σχέδιο. Ταυτόχρονα, μας μίλησαν για τις παραδόσεις τους, το ντόπιο σάκε, τις αζαλέες και τα μοντέρνα -πλέον- καφέ τους. Αν σας ενδιαφέρει το συγκεκριμένο ή άλλα ανιμέ και ο σχετικός τουρισμός, ρίξτε μια ματιά στα 88 animation spots.

Μια από τις σκηνές του ανιμέ εκτυλίσσεται μπροστά στην πιο κοινότυπη εικόνα: αυτόματους πωλητές αναψυκτικών.
Το Τατεμπαγιάσει είναι ένα από τα επίσημα animation spots.

Πείτε μου πως σας φάνηκε η εκδρομή στα σχόλια. Αν σας άρεσε αυτό το blog, διαδώστε το στους φίλους σας. Για να μην χάνετε κανένα άρθρο, μπορείτε να με ακολουθήσετε στο facebook ή το instagram. Τα λέμε την επόμενη φορά!



Διάβασε κι αυτό:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: