Εκλογές στην Ιαπωνία

Κάπως βιαστικά, είπα να προλάβω την επικαιρότητα, προτού να με προλάβει αυτή. Μιας και πλησιάζουν οι εθνικές εκλογές στην Ελλάδα, έχετε σκεφτεί ποτέ πώς μοιάζουν οι εκλογές στην Ιαπωνία;

Η Ιαπωνία έχει πλούσια πολιτική παράδοση, κυρίως μεταπολεμικά, με φοιτητικές εξεγέρσεις, μεγάλα αριστερά κινήματα, δολοφονίες πολιτικών και τις λοιπές ίντριγκες που τυγχάνουν ανά καιρούς. Το πολίτευμα της Ιαπωνίας είναι μια μείξη του Αμερικάνικου και του Βρετανικού μοντέλου και σε μεγάλο βαθμό σχεδιάστηκε από τους Αμερικανούς μετά την ήττα της Ιαπωνίας στον ΒΠΠ. Έχει ανώτατο δικαστήριο και γραπτό σύνταγμα βασισμένα στα αντίστοιχα αμερικάνικα. Ταυτόχρονα, ο ανώτατος άρχοντας του κράτους είναι ο αυτοκράτορας, ενώ η εκτελεστική εξουσία ασκείται μέσω του υπουργικού συμβουλίου, όπως στη Βρετανία. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από την Δίαιτα, η οποία αποτελείται από την άνω βουλή των Συμβούλων και την κάτω βουλή των Αντιπροσώπων. Η κυβέρνηση δημιουργείται από το κόμμα που κερδίζει την πλειοψηφία στην βουλή των αντιπροσώπων. Ο πρόεδρος του κόμματος της πλειοψηφίας αναλαμβάνει πρωθυπουργός. Παρόλο που μετά τον ΒΠΠ ο αυτοκράτορας έπαψε να έχει ουσιαστική συμμετοχή στο πολίτευμα και ο ρόλος του είναι τυπικός, κάποιες φορές αναφέρεται ως άρχοντας ενός θεϊκού κράτους, για παράδειγμα όταν επιτελεί σιντοϊστικά τελετουργικά κατά την ανάληψη καθηκόντων από τη νέα κυβέρνηση ως εκπρόσωπος της θεάς Αματεράσου στη γη.

Η δημοκρατία της Ιαπωνίας αντιμετωπίζει διάφορα προβλήματα, με κυριότερο την έλλειψη πολυφωνίας, μιας και πρακτικά το ίδιο κόμμα, το LDP, βρίσκεται στην εξουσία από το 1950, με ελάχιστα διαλείμματα. Ωστόσο, η περίπτωση του είναι ιδιάζουσα, αφού αν και το κόμμα παραμένει το ίδιο, οι πρόεδροί του εναλλάσσονται συχνά, ώστε να εναλλάσσονται αντίστοιχα και οι πολιτικές του. Τα δύο μεγάλα κόμματα είναι πατριωτικά και συντηρητικά, αλλά όχι απαραίτητα λαϊκιστικά. Έπειτα, υπάρχουν το κομμουνιστικό κόμμα, η ελαφρώς γκρίζα περίπτωση του βουδιστικού κόμματος Κομεΐτο, τοπικά κόμματα από την Οσάκα, αλλά και τρολ κόμματα, όπως αυτό ενάντια του κρατικού καναλιού ΝΗΚ ή αυτό της αίρεσης της Επιστήμης της Ευτυχίας.

Στην αρχή, είχα εντυπωσιαστεί από το πόσο συχνά φαινόταν να έχει εκλογές στην Ιαπωνία. Κάθε τέσσερα χρόνια έχει εκλογές για την βουλή των αντιπροσώπων. Κάθε τρία χρόνια έχει εκλογές για τα μισά μόνο μέλη της βουλής των συμβούλων. Επιπλέον, κάθε τέσσερα χρόνια έχει τοπικές εκλογές για τους νομούς και τους δήμους. Ταυτόχρονα, συχνά πυκνά έχει εκλογές για να καλυφθούν κενές θέσεις σε κάποια από της βουλές. Ίσως αυτή η υπερβολική συχνότητα, σε συνδυασμό με τη σίγουρη νίκη του LDP (γιατί όλοι είναι της λογικής ότι δεν υπάρχει εναλλακτική αντιπολίτευση), φταίει για την μικρή συμμετοχή του πληθυσμού στις εκλογές. Το μεγάλο πρόβλημα είναι κυρίως η μικρή συμμετοχή από τις νεαρές ηλικίες, έτσι ώστε η Ιαπωνία να αποτελεί παράδειγμα της λεγόμενης “γκρίζας δημοκρατίας”, όπου οι ηλικιωμένοι κάνουν κουμάντο. Οι τοπικές αρχές προσπαθούν να αυξήσουν τη συμμετοχή με διάφορες καμπάνιες, όπως για παράδειγμα η πόλη του Καβασάκι που έχει μια μασκότ καλαμάρι να ενημερώνει για τα εκλογικά δικαιώματα.

Η προεκλογική εκστρατεία κάθε υποψηφίου γίνεται κυρίως από το δρόμο, με ομιλίες μπροστά από σταθμούς μετρό και σε υπερυψωμένες σκηνές. Οι υποψήφιοι φορούν κορδέλες ωσάν άλλες Μις Ελλάς αλλά και λευκά γάντια για να δείξουν ότι έχουν τα χέρια τους καθαρά από ρουσφέτια. Βανάκια με μικρόφωνα γυρνούν την πόλη φωνάζοντας στο διαπασόν προς υποστήριξη του εκάστοτε υποψηφίου, τα οποία βανάκια βέβαια όλοι οι κάτοικοι συμφωνούν ότι θέλουν να τους σκάσουν τα λάστιχα.

Οι υποψήφιοι μοιράζουν φυλλάδια μόνο χέρι με χέρι και δεν επιτρέπεται να κολλούν αφίσες σε δημόσιο χώρο. Αντίθετα, στήνονται ειδικά πλαίσια ανά τακτά διαστήματα στις γειτονιές, με αριθμημένες θέσεις όπου ο κάθε υποψήφιος κολλάει την αφίσα του, για σαφώς ορισμένο διάστημα πριν τις εκλογές και μέχρι αυτές να ολοκληρωθούν. Όσοι υποψήφιοι δεν έχουν αρκετούς υποστηρικτές για να κολλήσουν αφίσες σε όλα τα πλαίσια στην εκλογική τους περιφέρεια, τότε δυστυχώς μένουν με κενή θέση. Kοίτα να δεις κόλπο, όμως, αν θες να ρίξεις τις ψήφους του πολιτικου σου αντιπάλου. Για παράδειγματο νούμερο 14 τον λένε Χεσούς (Hesusu) και είναι υποψήφιος με ένα από τα μεγάλα κόμματα της αντιπολίτευσης. Καποιο άσχετο κόμμα κατέβασε στην ίδια περιφέρεια υποψήφια με όνομα Ezuzu για να μπερδέψει τους ψηφοφόρους. Το ίδιο γίνεται και με τα συνηθισμένα επώνυμα, τα κόμματα βρίσκουν κάποιον με συνωνυμία για να κλέψουν ψήφους και να πέσει ο αντίπαλος.

Από την άλλη, κανένας νόμος δεν εμποδίζει τους απλούς πολίτες να κολλούν πολιτικές αφίσες στους τοίχους των σπιτιών τους. Ως δια μαγείας, συνήθως οι αφίσες σε σπίτια είναι είτε του κυβερνώντος LDP, είτε του βουδιστικού Κομεΐτο, δηλαδή στο μότο πατρίς-θρησκεία-οικογένεια.

Οι πιο πρόσφατες εκλογές ήταν οι τοπικές αυτής της άνοιξης, αλλά και οι σημαντικές εκλογές της άνω βουλής τον περασμένο Ιούλη. Την επόμενη φορά που θα δείτε περίεργες αφίσες στο Τόκιο ή αλλού, ψάξτε λίγο τα μότο τους με το image translate της Google. Ίσως βρείτε κάτι ενδιαφέρον, όπως εκείνη την κοπελίτσα που κατέβαινε με στόχο να κόψει όλα τα δάση και να ενισχύσει την υλοτομία.



Διάβασε κι αυτό:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: