a day in life ελληνική επαρχία

Έρχεται ο πρώτος φετινός καύσωνας, και ποτέ δε μπορώ να λειτουργήσω φυσιολογικά υπό τη ζέστη. Δεν με ενδιαφέρουν τα κλιματιστικά και οι παραλίες, το μόνο που θέλω για να ξεφύγω από τη ζέστη είναι να επιστρέψω στο σπίτι μου. Στο Άστρος, τη Σαχάρα της Πελοποννήσου, στο τοπ 4 (προσωπικά στατιστικά) στη λίστα υψηλότερων θερμοκρασιών της χώρας κάθε χρόνο. Δεν έχει νόημα, αλλά ~~έχει πλάκα~~ δουλεύει, που θα έλεγε και ο Ρίκος ο Κορτές.

Η μεγάλη δόξα του Άστρους ως θερέτρου ήλθε τη δεκαετία του ’90, και σε αυτό βοήθησε η οδική του εγγύτητα με την Αθήνα. Τα τελευταία χρόνια δεν είναι τόσο δημοφιλές, αλλά αυτό σιγά-σιγά αλλάζει, γιατί, ας μη γελιόμαστε, οι τιμές στα νησιά έχουν φτάσει στα ύψη. Εξάλλου και το Παράλιο Άστρος έχει κάτι από Νησί (hint: τον παραδοσιακό οικισμό κάτω από το κάστρο). Θα σας περιγράψω λοιπόν την καλοκαιρινή μου καθημερινότητα, ώστε να έχετε μια εικόνα για το πώς μπορεί να περάσει κανείς τον χρόνο του σε αυτό το γλυκούτσικο μέρος. Το πρωί, μπάνιο στην ακτή Καλλιστώ στο Παράλιο Άστρος ή στην παραλία Πόρτες της Μελιγούς. Αν φυσάει και έχει κύμα, δεν υπάρχει πρόβλημα, γιατί απέναντι, στην παραλία Ατσίγγανος, συνήθως έχει νηνεμία.

Μετά το μπάνιο, ακολουθώ τον πεζόδρομο προς το λιμάνι και ανεβαίνω για μια γρήγορη βόλτα από το θέατρο και τον φάρο προς το Κάστρο, για να δω τη θέα και να βγάλω φωτογραφία από το πολύ χαρακτηριστικό παράθυρο. Αν έχει πολύ ζέστη, αξίζει την παράκαμψη και μια στάση για δροσερή βουτιά στη μικρή φυσική πισίνα της λίμνης Μουστού. Δημιουργείται από μια πηγή που διατηρεί το νερό σταθερά στους 17 βαθμούς. Η καλύτερη συνταγή για έναν υπέροχο μεσημεριανό ύπνο: ρουφάς τη ζέστη της ατμόσφαιρας και την ξεπλένεις στο παγωμένο νερό, τρία λεπτά το πολύ, μην ξεβαφτιστείς κιόλας.

Θα γυρίσω στο Άστρος για ξεκούραση και το απόγευμα πίνω καφέ είτε στην πλατεία Καρυτσιώτη συντροφιά με τις βουκαμβίλιες και τις γάτες, είτε στην κεντρική πλατεία. Ο θεσμός της πλατείας κρατά γερά στο Άστρος και στα γύρω χωριά· είναι το επίκεντρο της κοινωνικής ζωής, από πολιτική μέχρι μπάλα. Για ποτό, είτε θα ξαναπάω στο Παράλιο Άστρος για μια περατζάδα στο μόλο και στις προβλήτες, είτε, στο τσακίρ κέφι, θα πεταχτούμε ως το Ναύπλιο, που απέχει ένα μισάωρο περίπου με το αυτοκίνητο. Τη μονοτονία σπάει τους θερινούς μήνες η εβδομαδιαία κρουαζιέρα προς Σπέτσες, Ύδρα και πίσω.

Αν κάνει πολύ ζέστη, τότε ανεβαίνω στον (απάνω) Αγιάννη, που έχει 700 μ. υψόμετρο και δροσιά. Εκεί μπορεί κανείς να κάνει μια βόλτα στο χωριό, προς τις πηγές του Προδρόμου και πίσω, να πιει καφέ στην πλατεία, να φάει στην ταβέρνα και να πιει ποτό στο διπλανό μαγαζί. Αυτά είναι όλα κι όλα τα μαγαζιά, δε χρειάζεται να σας τα πω, θα τα βρείτε εύκολα. Θα ήθελα να περιγράψω το κλίμα του καθενός από αυτά, αλλά πραγματικά δεν υπάρχουν λόγια όταν μπλέκονται οι παιδικές αναμνήσεις στη μέση. Αν μιλήσεις όμως έστω και σε έναν παππού από το χωριό, θα καταλάβεις τα βάιμπς.

Μια σύντομη πεζοπορία από το χωριό οδηγεί στους καταρράκτες της Λεπίδας, που όμως έχουν νερό μόνο μέχρι το τέλος της άνοιξης και μετά στερεύουν. Από εκεί ξεκινά και μονοπάτι που, μετά από έξι ώρες, καταλήγει στο οροπέδιο και στην κορυφή του Πάρνωνα. Συνήθως όμως πηγαίνουμε με αμάξι στο μοναστήρι της Μαλεβής και ανεβαίνουμε από εκεί, ώστε στην επιστροφή να κεραστούμε νερό, καφέ και λουκούμια από το μοναστήρι. Άλλα όμορφα μονοπάτια ξεκινούν ή καταλήγουν στα γύρω χωριά, όπως στον Πλάτανο, την Καστάνιτσα και τη Σίταινα.

Για όσους αγαπούν την αναρρίχηση, η Νότια Κυνουρία διαθέτει τον περίφημο κόκκινο βράχο του Λεωνιδίου, το μεγαλύτερο αναρριχητικό πεδίο των Βαλκανίων μετά την Κάλυμνο. Αλλά και στα γύρω χωριά της Βόρειας Κυνουρίας υπάρχουν καλές επιλογές, όπως στον Άγιο Ανδρέα και τον Άγιο Πέτρο.

Για τους θαλασσινούς, υπάρχει μια πολύ καλά εξοπλισμένη μαρίνα για ιστιοπλοϊκά σκάφη, ενώ ο Αργολικός Κόλπος είναι συνήθως προστατευμένος από τα μελτέμια του Αιγαίου. Το καλοκαίρι θα έχει σίγουρα κάποιο πανηγύρι με παραδοσιακά όργανα και χορούς σε κάποιο από τα χωριά. Τα δικά μου τοπ πανηγύρια (τώρα που μεγάλωσα και δεν τα σνομπάρω πια) είναι του Αη Λιος στο οροπέδιο του Πάρνωνα (19/7), της Αγίας Παρασκευής στον Αγιάννη (26/7) και την παραμονή της Παναγίας στην Ορεινή Μελιγού (14/7). Τα τελευταία τρία χρόνια η νεολαία του Αγιάννη οργανώνει το φεστιβάλ agiannisfest, που συνδυάζει rave party με έντεχνη παράδοση.