Ταξίδι στα μπαμ

Δεν ξέρω γιατί, αλλά κάπως το φοβόμουν να γυρίσω πίσω απ’ όταν έφυγα. Εντελώς απροσδόκητα, μου πήρε τρία χρόνια να ξαναπάω στην Ιαπωνία, ίσα ίσα για μια γρήγορη βόλτα πριν κοπεί στα δύο η Ευρασία με τις εξυπνάδες του Ισραήλ. Προτού να μας κατακλύσει αυτό το γιγαντιαίο κύμα παγκόσμιας απαισιοδοξίας, έκατσα και οργάνωσα ένα ταξίδι-εισαγωγή στη χώρα των λουλουδιών με τα βασικά. (Όταν λέμε οργάνωσα, εννοούμε ότι μια βδομάδα πριν την πτήση άλλαξα τα μισά ξενοδοχεία, ενώ το πρόγραμμα της επόμενης μέρας το έβγαζα κάθε βράδυ, την ώρα που σκρολάριζα ριλς – αλλά τουλάχιστον οι αποσκευές μου ήταν στην πένα).

Τα προηγούμενα χρόνια είμασταν φτωχοί φοιτητές, και μετά, όταν ξεκινήσαμε να δουλεύουμε και να έχουμε μια κάποια οικονομική άνεση, η Ιαπωνία έκλεισε τα σύνορά της λόγω πανδημίας. Έξι ολόκληρα χρόνια στη χώρα και κανείς φίλος δεν ήρθε να με δει – κι ας είχα τόσα να δείξω και να πω για την καθημερινότητά μου εκεί! Όταν λοιπόν έπεσε η ισοτιμίια του γιεν, ήρθε η ώρα να δω αν τα θυμάμαι ακόμη. Σε περίπτωση που ετοιμάζεσαι να κάνεις το ίδιο, δες και πάρε ιδέες.

Πότε;

Εν αρχή είναι το πότε. Οι οδηγοί θα σου πουν «μα φυσικά τον Απρίλη που ανθίζουν οι κερασιές». Θες να ακούσεις εμένα που είδα έξι σεζόν κερασιές; Έχουμε κλιματική αλλαγή και πλέον ανθίζουν το Μάρτη. Πριν από αυτές όμως ανθίζουν τα ούμε, οι δαμασκηνιές, που όλοι ξέρουμε ότι νικάνε, γιατί σε σχέση με τις κερασιές, μυρίζουν θεσπέσια. Τα ούμε πάνε σετ και με κάποια είδη κερασιάς, τα Καουάζου-ζάκουρα, που ανθίζουν ένα μήνα νωρίτερα από τις κοινές Σομέι-γιοσίνο, αλλά με πιθανότατα την καθαρότερη και λιγότερο βροχερή ατμόσφαιρα που μπορεί να περιμένει κανείς. Τι να τα κάνεις τα άνθη κερασιάς, αν βρέχει και τα ρίχνει στο έδαφος, ρίχνοντας μαζί και το ηθικό σου;

Οπότε το τέλος Φεβρουαρίου-αρχές Μάρτη (στο Χίνα-μάτσουρι) είναι μια βιώσιμη επιλογή, πριν ακόμη γεμίσουν όλα τα αξιοθέατα με τουρίστες ως τα μπούνια και αφότου αρχίσουν τα Ούμε-μάτσουρι και τα Καουάζου-μάτσουρι. Κατά τα άλλα, η προσωπική μου γνώμη είναι ότι η καλύτερη εποχή είναι αρχές Νοέμβρη στο κογιό (紅葉), όταν τα φθινοπωρινά φύλλα κάνουν τα πάντα γύρω τους να μοιάζουν με αιώνια δύση.

Πού;

Έπειτα έρχεται το πού. Μιλάμε για 47 νομούς, που ο καθένας έχει δικά του σουβενίρ, όχι παίξε-γέλασε. Αποφάσισα να παίξω το συμμετρικό σύστημα Τόκιο-Κιότο-Καναζάουα-Καναγκάουα (ναι, το έστησα όλο μόνο και μόνο για την ομοιοκαταληξία). Το Τόκιο είναι η μοντέρνα πρωτεύουσα με τα ψηλά κτήρια, το Κιότο έχει τους ναούς και την παράδοση, η Καναζάουα είναι κομψή και γαλήνια, ενώ η αγαπημένη μου Καναγκάουα είναι δίπλα στη θάλασσα.

Ήταν λίγο ζόρικο το πρόγραμμα για μετακινήσεις με βαλίτσες, αλλά ήξερα ότι θα βγει, επειδή υπάρχουν παντού κυλιόμενες και απίστευτο δίκτυο μέσων μαζικής μεταφοράς. Για λίγο σκέφτηκα και τη λύση του ενοικιαζόμενου αυτοκινήτου, αλλά στη συγκεκριμένη επιλογή τοποθεσιών, οι δημόσιες μεταφορές ήταν παραπάνω από επαρκείς. Αυτό το τρίγωνο των Βερμούδων περιλαμβάνει ανατολική (Τόκιο, Καναγκάουα) και δυτική Ιαπωνία (Κιότο, Καναζάουα). Επιπλέον, ενώνεται βολικά με ένα ταχύτατο δίκτυο τρένων σινκανσέν και κάποιων rapid express. Μόνο σε μια περίπτωση χρειάστηκε να χρησιμοποιήσουμε λεωφορείο, για την πρόσβαση στο χωριό Σιρακάουα-γκo.

Προσπάθησα να μας κρατήσω σε κάθε κατάλυμα για 3 μέρες, ώστε να μην χάνουμε χρόνο και να οργανώσω ένα εφικτό πλάνο με ημερήσιες εκδρομές. Έτσι μείναμε στην Καμάτα [Τόκιο] (πολύ κοντά στο αεροδρόμιο Χανέντα), στο Σιτζο [Κιότο] (πολύ κοντά στο ποτάμι και τη Γκιόν), στο Ναγκαμάτσι [Καναζάουα] (στη συνοικία των σαμουράι και τη νυχτερινή ζωή), στη Φουτζισάουα και την Γιοκοχάμα [Καναγκάουα] (δίπλα στη θάλασσα). Το ζητούμενο ήταν να μένουμε σε γειτονιές με καλή προσβασιμότητα στα ΜΜΜ και καλή νυχτερινή ζωή για φαγητό και ποτό, όχι στα τουριστικά σημεία που νεκρώνουν μετά τις 5 το απόγευμα. Κάθε μέρα του ταξιδιού είχε ως στόχο μια έως τρεις νέες γειτονιές, ένα νέο γεύμα και φυσικά ποτά το βράδυ. Επειδή θα χαθούμε, τα βάζω σε πίνακα:

Ημέρα	Γειτονιές	Γεύσεις
Τόκιο 1	Ταμαγκάουα, Σιμοκιταζάουα, Σιντζούκου	Ούντον, οτσάζουκε, ιζακάγια
Τόκιο 2	Ασάκουσα, Κήπος Κοϊσικάουα Κοράκουεν, Σιμπούγια	Ιτσιράν ράμεν, Κοτόπουλα κουσιγιάκι-τεμπουράκι, ίμο-γιόκαν
Τόκιο 3	Μειτζι Τζίνγκου, Χαρατζούκου	Κάιτεν-ζούσι
Κιότο 1	Φουσίμι Ινάρι, Γκιόν, Γιασάκα	Τονκάτσου
Κιότο 2	Κιγιομίζου-ντέρα, Κόμπε, Οσάκα (Κάστρο και Ντόντονμπορί)	Μοσχάρι Κόμπε, Οκονομιγιάκι
Καναζάουα 1	Ναγκαμάτσι, Χιγκάσι Τσάγια, Αγορά	Σόμπα
Καναζάουα 2	Σιρακάουα-γκo, Κήπος Κενρόκου-εν	Θαλασσινά στην αγορά, σνακ με μοσχάρι Χίντα, Ίπουντο ράμεν
Καναγκάουα 1	Ενοσίμα	Σασίμι, ομελέτες και τεϊσόκου
Καναγκάουα 2	Καμάκουρα	Σάμπου-σάμπου
Καναγκάουα 3	Μινάτο Μιράι, Κινέζικη Συνοικία	Χοτκέικ
Καναγκάουα 2.5*	Χακόνε, Όνσεν	(μία μέρα μείον επειδή αποφάσισε να κάνει πόλεμο ο άλλος)

Κάποια επιπλέον ενδιαφέροντα που είχα στο μυαλό μου, αλλά δεν πρόλαβα να κανονίσω εγκαίρως:

Τελετή τσαγιού με μάτσα και παραδοσιακά γλυκά ουαγκάσι
Μουσεία στην Καναζάουα
Βόλτα στη Σεταγκάγια και στις πίσω γειτονιές της Νταϊκανγιάμα στο κέντρο του Τόκιο
Μεγαλύτερο τουρ στη Γιοκοχάμα, μαζί με βόλτα στη Γιοκόσουκα και την χερσόνησο της Μιούρα
Σοβαρό όνσεν στο Χακόνε (αλλά το αντισταθμήσαμε με fancy κομμωτήριο)

Δεν θα κρύψω ότι το μόνο κομμάτι του τριγώνου που με ζόρισε ήταν το Κιότο. Πήγα εκτός σεζόν, έριξα Χ στα SOS με τους μεγάλους ναούς, τα μπαμπού της αρασιγιάμα και τα ελάφια της Νάρα, και ήλπιζα να γλυτώσουμε τον υπερτουρισμό. Μέχρι να μπω σε αστικό λεωφορείο για 3 στάσεις, που βλαστήμησα και τις 108 βουδιστικές αμαρτίες. Καλύτερα χουχούλιασμα στη Χίντα-Τακαγιάμα, θα πω.

περί του πρακτέου

Η διεργασία μετατροπής του παραπάνω πίνακα από πλάνο δράσης σε πράξη ήταν μεγάλο σχολείο. Πρώτα απ’ όλα, κάθε επίσκεψη σε νέα γειτονιά περιελάμβανε τουλάχιστον μιάμιση ώρα «ουαααα θέλω να το αγοράσω κι αυτό, κι αυτό, κι αυτό» χαοτικής αναζήτησης σε μαγαζιά για ψώνια. Ήθελε μεγάλο κόπο να πείσω τις φίλες μου να μην αγοράσουν τα πάντα τις πρώτες 3 μέρες, μέχρι να αρχίσουν να συνειδητοποιούν ότι υπάρχουν πολλά, λιγότερο τουριστικά πράγματα στα οποία μπορούν να επενδύσουν (όπως π.χ. γυαλιά μυωπίας με το που πατήσαμε πόδι στη Σιμοκιταζάουα).

Επίσης, είναι δύσκολο για το μέσο Αθηναίο να αντιληφθεί πόσο απίστευτο περπάτημα θα κάνει κάθε μέρα, με σκαλιά και ανηφόρες, είτε το συνειδητοποιεί είτε όχι. Δεν πέσαμε ούτε μια μέρα κάτω από τα 25.000 βήματα, κι ας είχαμε γεμάτες τις Pasmo για να παίρνουμε μετρό και να γλυτώσουμε χρόνο. Επίσης, αν και ήταν αρκετά γεμάτο αυτό το πρόγραμμα, υλοποιήθηκε γιατί είχα ξαναπάει σε όλα αυτά τα μέρη, μιλάω ιαπωνικά και ήξερα πώς να κινηθώ ανά πάσα στιγμή. Αν είσαι πρωτάρης, πρέπει να αφιερώσεις ένα αξιοσέβαστο χρονικό διάστημα στο να χαθείς μες στο μετρό, ειδικά στο Τόκιο.

Με τούτα και με κείνα, και με τη Μέση Ανατολή να φλέγεται, το πρόγραμμα βγήκε. Αν είχαμε λίγες παραπάνω μέρες διαθέσιμες, θα προσέθετα είτε λίγες μέρες στη Χιροσίμα ή την Οκαγιάμα, για ιστορία και τέχνη αντίστοιχα, ή ένα τριήμερο στο νησί Ίζου Όσιμα δίπλα στο Τόκιο, για μια γρήγορη απόδραση από τον κυκεώνα με φωτεινές διαφημίσεις των πόλεων. Δεν έχω προλάβει να το συζητήσω αναλυτικά, όμως νομίζω ότι τελικά το πλάνο άρεσε. Κι ας έκανα καθημερινές διαλέξεις πανεπιστημιακού επιπέδου για τη μυθολογία, το σογκουνάτο, την κοινωνική ζωή και τη γεωγραφία (μαμά, εγώ πότε θα κάνω podcast);

Η χώρα άλλαξε, άλλα όχι όσο περίμενα. Πιο πολύ είχα αλλάξει εγώ. Οι αγαπημένες μου γιαγιάδες με τα κουτσομπολιά τους παραμένουν στρατηγικά ακροβολισμένες.